بسوی خوشبختی- 7 (اوقات فراغت را با کار مفید غنیمت شمار)

دکتر عائض القرنی / ترجمه: صلاح الدین مصلح

انسانهای بیکار در جریان زندگی، اهل بیهوده گویی وشایعه پراکنی هستند؛ زیرا ذهن هایشان پریشان ومتشتت می باشد

«رضوا بأن يكونوا مع الخوالف» ([منافقان] راضى شدند كه با خانه‏نشينان باشند).

خطرناک ترین حالت برای ذهن آدمی، هنگامی است که صاحب آن از انجام کار مفید فارغ باشد، در چنین حالتی چنین شخصی به اتومبیلی می ماند که با سرعت و بدون راننده از سراشیبی به پایین آمده و بی هدف به چپ و راست كج می شود.

روزی که در زندگی خویش بیکار بودی [نه در کار دینی ونه در کار مفید دنیوی]، در آن هنگام خود را برای پریشانی، غم، اندوه و اضطراب آماده کن؛ زیرا این فراغت تمام پرونده های گذشته، حال وآینده ی زندگی را در برابرت گشوده و تورا سر در گم خواهد کرد.

نصیحت من برای خودم وشما اینست که بجای این بی خیالی کُشنده که در حقیقت همچون چاله ای پنهان و به مانند خودکشی با کپسول مُسَکّن می باشد ، به انجام کارهای مفید مشغول شوی.

فراغت وبیکاری، شبیه شکنجه ی آرامی است که در زندانهای چین از آن استفاده می شود، بدین صورت که زندانی را زیر لوله‌ی آب قرار می دهند و در هر دقیقه یک قطره آب از لوله بر زندانی می چکد، و در مدت زمان انتظار چکیدن قطره ی بعدی زندانی کم کم دچار فشار روانی و دیوانگی می شود.

راحت طلبی غفلت است؛ بیکاری، دزدی است حرفه ای، و عقل تو شکاری درهم دریده شده برای این جنگهای وهمی .

بنابراین همین الآن برخیز؛ نماز خوانده یا قرآن را تلاوت کن، تسبیح گفته یا مطالعه کن، مشغول نوشتن شو یا اینکه کتابخانه ات را مرتب کن، یا اینکه به دیگری نفع برسان؛ تا بر فراغت چیره شوی، و بدان که “من برای تو از نصیحت کنندگان می باشم”.

فراغت وبیکاری را با چاقوی کار و تلاش [ دینی یا دنیوی ] قربانی کن، تا اینکه پزشکان دنیا در برابر این عکس العمل فوق العاده، 50 درصد خوشبختی را برایت تضمین کنند.
به کشاورزان، نانواها وبنّاها بنگر که چگونه با احساس خوشبختی و راحتی خاطر مانند پرندگان نغمه سر می هند در حالیکه تو در رختخوابت اشکهای خویش را پاک کرده ودر پریشان‌حالی و بیقراری بسر می بری.