بزرگداشت خداوند
خطیب: دکتر صالح آل طالب
مسجدالحرام: جمعه ۲۸ رمضان ۱۴۳۰ برابر با ۲۷ شهریور ۱۳۸۸
خطبۀ اول:
ستایش از آن الله است. ستاش برای اوست که هیچ ستایشگری توان حمدش را ندارد و هیچ ستایشی حق او را به جای نمی آورد. پاک و منزه است او که هیچ عبادتگری نخواهد توانست حق عبادتش را به جای آورد حتی اگر همۀ عمر خود را در رکوع و سجود به نیایش با خداوند بپردازد…
حمد و سپاس برای خداوند عظیم الشأن، آن تدبیرگر آسمان هاست او که در ملکوتش افلاک تسبیح می گویند و بر دور عرشش ملائکه…
{ وَإِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ یُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ } [اسراء: ۴۴]
(و هیچ چیز نیست جز آنکه در حال ستایش تسبیح او را می گوید)
به خداوند سوگند که اگر دریا مرکب باشد و آسمان های هفتگانه و زمین دفتر، نخواهند توانست فضائلش را تدوین نمایند.
گواهی می دهم که معبودی به حق نیست جز الله که واحد و بی شریک است و این راست ترین سختی است که بر زبان آمده و بهترین جمله ای است که بر لب ها نقش بسته است.
و گواهی می دهم که محمد، بنده و پیامبر او، عارف ترین و متوکل ترین انسان ها نسبت به خداوند است… درود و سلام بسیار خداوند بر او و بر اهل بیت پاک و صحابۀ نیک وی باد.
اما بعد… ای مسلمانان، تقوای خداوند متعال بهترین وصیت و بهترین خصلت است:
{ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ } [آل عمران: ۱۰۲]
(ای کسانی که ایمان آورده اید تقوای الله را آنگونه که شایسته اش است پاس دارید و نمیرید جز در حال مسلمانی)
هر که تقوای او را در پیش گیرد خداوند حفظش کرده و هر که به او خیانت ورزد خداوند رسوایش ساخته و به بلا گرفتارش سازد… آنکه بر دری جز باب خداوند ایستاده بسیار خوار است و آنکه آرزوی فضل جز خداوند را دارد آرزویش بیهوده است و آنکه برای رضای غیر الله تلاش می کند عملش بی فایده.
همۀ اسباب قطع می شوند جز سبب او… اوست که شایسته است خشیت وی، و اوست خداوندی که به او امید می رود… و همۀ اهل زمین ـ همه شان ـ نه زیانی می رسانند و نه سودی و نه توانایی زیر آوردن دارند و نه بالا بردن…
{ فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِکَ وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ مُتَقَلَّبَکُمْ وَمَثْوَاکُمْ } [محمد: ۱۹]
(پس بدان که معبودی به حق نیست جز الله و برای گناه خود و برای مومنان مرد و زن آمرزش بخواه و الله از حرکات و سکنات شما آگاه است)
ای مسلمانان… ای عبادتگزاران… ای روزه داران نمازگزار… حال که رمضان به پایان رسیده… بدنهایتان خسته شده و پس از شب های طولانی عبادت و تشنگی روزهای رمضان…
پس از همۀ اینها بدانید که بندگانی از بندگان خداوند که قلب هایشان با معرفت خداوند مملو شده و درونشان با بزرگداشت وی آکنده گردیده… چندین برابر آنچه شما انجام داده اید انجام داده اند و بیش از عبادت شما عبادت خداوند را به جای آوردند اما با این وجود به گمان خود هیچ نکرده اند…
رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم چنین خبر داده اند که در آسمان های هفتگانه به اندازۀ جای پایی نیست مگر آنکه در آن فرشته ای به عبادت ایستاده و یا به رکوع رفته و یا در سجده است اما اینها هنگامی که قیامت شود خواهند گفت: پروردگارا! تو پاک و منزهی! آنگونه که شایستۀ تو بود عبادتت نکردیم جز اینکه هرگز چیزی را با تو شریک قرار ندادیم.
ای مسلمانان: بزرگداشت خداوند در قلب و در درون و شناخت نعمت ها و فضلش و قدر دانستن وی آنگونه که شایستۀ اوست، توشۀ عارفان و نیروی مومنان و صابران است…
کیست که خداوند را بشناسد و اوامر وی را کوچک شمارد و یا نسبت به نواهی وی سهل انگاری کند؟ کیست آنکه او را بزرگ بدارد و با این وجود هوا و هوس خود را بر او مقدم بدارد؟
الله آن ذاتی است که عبادت می شود و حمد گفته می شود و دوست داشته می شود زیرا او شایسته و اهل آن است.. بلکه آنچه شایستۀ ذات خداوند است نه در قدرت بندگان است و نه در تصورشان می آید. برای همین است که عارفترین بندگان نسبت به خداوند یعنی رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم در دعایش می فرماید:
«نمی توانم ثنای تو را در شمار آورم بلکه تو همانگونه هستی که خود ثنای خود را گفته ای» و در صحیحین بخاری و مسلم آمده است که رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم فرمود: «هیچکس بیشتر از خداوند مدح را دوست ندارد» و برای همین است که او مدح خود را گفته است.
ای مسلمانان: پروردگاری که شما عبادتش را می کنید و و برای او نماز می گذارید و به سوی او روی می آورید، پروردگاری است بس عظیم که آنچنان دارای صفات کمال و جلال است که در وصف و تصور نمی آید:
{ وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَلَم یَکُن لَّهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَلَمْ یَکُن لَّهُ وَلِیٌّ مِّنَ الذُّلَّ وَکَبِّرْهُ تَکْبِیراً } [اسراء: ۱۱۱]
(و بگو ستایش از آن الله است که فرزندی برنگزیده و در پادشاهی شریکی نداشته و از روی ناتوانی یاوری نداشته و او را چنان که شایسته است بزرگ دار)
اوست که معبودی حقیقی نیست جز او، افلاک و آسمان ها تسبیحش را می گویند و در درگاهش خاضع و فروتنند:
{سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۱) لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ یُحْیِی وَیُمِیتُ وَهُوَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ(۲) هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ} [حدید: ۱-۳]
(آنچه در آسمانها و زمین است الله را به پاکى مىستایند و اوست عزیز حکیم (۱) فرمانروایی آسمان ها و زمین از آن اوست. زنده می کند و می میراند و او بر هر چیزی تواناست (۲) اوست اول و آخر و آشکار و پنهان و او به هر چیزی داناست)
او را تسبیح و حمد می گویم… چگونه ممکن است محبت او بر قلب ها مستولی نگردد در حالی که همۀ نیکی ها از اوست و هر فضلی بسوی اوست؛ بخشش از اوست و گرفتن نیز از اوست… ابتلا از اوست و عافیت نیز ازآن اوست… عدل از اوست و رحمت نیز از اوست، لطف و نیکی، فضل و احسان، پوشاندن و عفو، شکیبایی و صبر، اجابت دعا و از بین بردن سختی… همه و همه از اوست…
او گرامی ترین گرامیان است… اوست که بیش از آنچه بنده آرزویش را دارد قبل از آنکه بخواهد به او می دهد… اوست که کار کم بنده را شکر می گذارد و آن را رشد داده و زیاد می کند و با آن گناهان بسیار را می بخشد و پاک می کند… چگونه ممکن است قلبها کسی را دوست ندارند که تنها خوبی ها از سوی او می آید و تنها بدی ها بوسیلۀ او پاک می شوند؟
دعاها را اجابت می کند و از لغزش ها می گذرد او بدی ها را می بخشد و عورتها را می پوشاند و سختی ها را از بین می برد… زیرا او مستحق ترین کس است که یاد شود و شکر او به جای آورده شود و او مستحق ترین کسی است که عبادت شده و حمد گفته شده و مهربانترین پادشاه است و بخشنده ترین کسی است که از او خواسته شده و کریم ترین کسی است که به درگاهش قصد کرده اند و عزیز ترین کسی است که بسوی او پناه برده شده و به او توکل کرده اند…
اوست که برای بندگانش از مادر نسبت به فرزند مهربانتر است و بیشتر از کسی که در بیابان مهلک شترش را گم کرده باشد سپس آن را پیدا کند، از توبۀ بنده اش شاد می شود…
تسبیح او را گفته و حمدش را به جا می آوریم… او پادشاهی است که شریک ندارد و تنهایی است که همتا ندارد:
{ وَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَهاً آخَرَ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ کُلُّ شَیْءٍ هَالِکٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُکْمُ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ } [قصص: ۸۸]
(و به همراه الله خداوندی دیگر را صدا مکن. معبودی حقیقی نیست جز او، همه چیز نابودشدنی است جز او. حُکم از آن اوست و بسوی او بازخواهید گشت)
اطاعت نمی شود مگر با اذن خود او و معصیت نیز نمی شود مگر با اجازۀ خودش… اطاعت می شود و شکر بنده را به جای می آورد و معصیت می شود و در مقابل می بخشد و مغفرت می کند؛ او نزدیکترین گواه و وفادارترین به عهد و عادلترین کسی است که دادگری پیشه ساخته است….
صورت ها بسوی نور او برگشته و عقل ها از درک ذاتش ناتوانند… نور چهره اش همۀ تاریکی ها را از بین برده و زمین و آسمان ها را روشن گردانیده است…
همۀ کارها به دست اوست و همۀ امور به او بر می گردد… بر تخت پادشاهی خود مستوی است… هیچ پنهانی در پادشاهی او برایش پنهان نیست… شئون بندگان و حاجاتشان و کارهایشان بسوی او بالا برده می شود و او هرآنچه را که اراده کند امر می نماید آنگاه دستور وی اجرا شده و اراده اش نافذ می گردد:
{ یَسْأَلُهُ مَنْ فِی السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ } [رحمن: ۲۹]
(همۀ آنان که در آسمان و زمینند از او درخواست می کنند هر زمان او در کاری است)
گناهی را می آمرزد، مشکلی را حل می کند، سختی دیده ای را آسوده می کند، دلشکسته ای را آرام می بخشد، ضعیفی را یاری می دهد، فقیری را غنی می سازد، می میراند و زنده می گرداند… خوشبخت می کند یا بدبخت می سازد، گمراه می کند یا هدایت می کند، گروهی را نعمت می بخشد و نعمت خود را از گروهی دیگر باز می ستاند، اقوامی را عزیز می کند و دیگران را خوار می سازد:
{هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَیْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ (۲۲) هُوَ اللَّهُ الَّذِی لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِکُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیْمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکَبِّرُ} [حشر: ۲۲-۲۳]
(اوست آن الله که معبودی به حق نیست جز او دانندۀ پنهان و آشکار است. اوست رحمن و رحیم (۲۲) اوست آن الله که معبودی به حق جز او نیست، آن پادشاه قدوسِ و امنیت بخش امان دهندۀ چیرۀ باعزت جبار والامقام)
او دارای قدرت مطلق و ارادۀ کامل است… اوست که با موسی سخن گفت و بر کوه متجلی گردید و آن را تکه تکه گرداند… اوست که بر بالای آسمان هایش هیچ چیز برایش پنهان نمی ماند… صدای پای مورچۀ سیاه را بر سنگ تیره در شب تاریک می شنود، صدای بندگان با تفاوت زبان ها و تفاوت نیازهایشان بر او مشتبه نمی شود و هیچ ذره ای در این جهان جز به اجازۀ او تکان نمی خورد:
{وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَیْبِ لاَ یَعْلَمُهَا إِلاَّ هُوَ وَیَعْلَمُ مَا فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَا تَسْقُطُ مِن وَرَقَةٍ إِلاَّ یَعْلَمُهَا وَلاَ حَبَّةٍ فِی ظُلُمَاتِ الأَرْضِ وَلاَ رَطْبٍ وَلاَ یَابِسٍ إِلاَّ فِی کِتَابٍ مُّبِینٍ} [انعام: ۵۹]
(کلیدهای غیب نزد اوست که جز او کسی آن را نمی داند و می داند آنچه را در آسمان ها وزمین است و برگی [بر زمین] نمی افتد مگر آنکه آن را می داند و دانه ای در تاریکی های زمین نیست و نه تر و خشکی مگر آنکه در کتابی آشکار [ثبت است])
{ اللّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ } [بقره: ۲۵۶]
(الله [آن خداوندی است که] معبودی [به حق] جز او نیست [و] زنده و پایدار است. چرت و خواب او را نمی گیرد. از آن اوست آنچه در آسمان ها و زمین است)
حجابش نور است گه اگر آن را کنار زند نور چهره اش تا آنجا که نظر انداخته را خواهد سوزاند. اگر هیچیک از مخلوقاتش توان نور چهرۀ او را ندارند دربارۀ جلال و جمال و عظمت و کبریایی وجه خداوند چه می توان گفت؟ برای همین است که بزرگترین نعمت اهل بهشت لدت دیدن چهرۀ گرامی خداوند است که آن، منظره ای است بس عظیم که در آن کبریا و عظمت و جمال و جلال الهی متجلی می گردد…
ای مسلمانان: دربارۀ موقفی دیگر که برخی از آیات قرآن و احادیث نبوی به آن اشاره کرده است ابن کثیر رحمه الله چنین روایت کرده است که:
«هنگامی که اسرافیل در صور نفخۀ مرگ را می دمد همۀ اهل آسمان ها و زمین می میرند آنگاه مَلـَک الموت می آید و خداوند ـ در حالی که خود داناتر است ـ از او می پرسد چه کسی باقی مانده است؟ فرشتۀ مرگ می گوید: تو بافی مانده ای که زنده ای و نخواهی مرد و فرشتگان حامل عرش و جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و من… پس خداوند دستور می دهد که روح آنان را نیز بگیرد. سپس ـ در حالی که خود داناتر است ـ می پرسد: چه کسی باقی مانده است؟ فرشتۀ مرگ می گوید: پروردگارا، تو باقی مانده ای که زنده ای و نخواهی مرد و من، پس الله عزوجل می گوید: تو نیز مخلوقی از آفریده های منی پس بمیر… و او نیز می میرد…
سپس در آن هنگام که جز الله واحد قهار باقی نمانده است و همانگونه که اولین بود آخرین نیز می شود، آسمان ها و زمین را به مانند کاغذی در هم می پیچد سپس می گوید: منم جبار، منم جبار، منم جبار، سپس به صدای خود می گوید: امروز پادشاهی از آن کیست؟ امروز پادشاهی از آن کیست؟ امروز پادشاهی از آن کیست؟ آنگاه خود در جواب خود می گوید: از آن الله یگانۀ قهار…
سپس خداوند زمین را به زمینی دیگر و آسمان ها را به آسمانی دیگر تبدیل می سازد و آنها را می گستراند و صاف می سازد آنگاه همۀ خلق را در این زمین ِ دیگر گرد می آورد پس آنها را زنده می سازد و در یک مکان به مدت هفتاد سال بدون آنکه به آنها نظر بیافکند یا در میانشان داوری کند باقی می گذارد تا آنکه محمد صلی الله علیه وآله وسلم برای آغاز حساب و کتاب آنها نزد خداوند شفاعت می کند…»
همچنین ابن کثیر با سند خود از رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم روایت می کند که فرمود: «سپس بر می گردم و به همراه مردم می ایستم پس در حالی که ما ایستاده ایم صدایی بسیار بلند از آسمان می شنویم… پس اهل آسمان که دو برابر اهل زمین از جن و انس اند به زمین نزدیک می شوند که زمین از نورشان روشن می شود و در جایگاه های خود قرار می گیرند… پس به آنها می گوییم: آیا پروردگار ما در میان شماست؟ می گویند: خیر… او دارد می آید… سپس اهل آسمان دوم که تعدادشان به اندازۀ دوبرابر ملائکه ای که قبلا نازل شده بودند و دوبرابر اهل زمین از انس و جن آنند نازل می شوند تا آنکه به زمین نزدیک می شوند و در جایگاه های خود قرار می گیرند وبه آنها می گوییم: آیا پروردگار ما در میان شماست؟ پس می گویند: خیر… او دارد می آید، سپس از هر آسمان چند برابر آسمان های پیش ملائکه نازل می شوند…
تا آنکه خداوند ـ جل جلاله ـ در سایه بان هایی از ابر به همراه ملائکه نازل می شود که عرشش را در آن روز هشت فرشته بر دوش دارند که پاهایشان بر روی پایین ترین زمین و زمین آسمان ها در کنار کمربندهایشان و عرش بر روی شانه هایشان است که با صدایی رعدآسا تسبیح گفته و می گویند: پاک و منزه است آن دارندۀ عرش و جبروت… پاک و منزه است آن دارندۀ ملک و ملکوت… پاک و منزه است آن زنده ای که نخواهد مرد… پاک و منزه است آنکه خلائق را می میراند و خود نمی میرد… سُبوحٌ قدوس، پروردگار ملائکه و جبرئیل»
ای مسلمانان… خداوند شانی بزرگتر و عزیزتر از این دارد اما گناهانی که قلب را پوشانده مانع بزرگداشت خداوند در درون انسان شده و اثر آن را در قلب ضعیف می گرداند و اگر عظمت خداوند در قلب جای گیرد هرگز بر انجام گناهان جرات نخواهد کرد زیرا لازمۀ عظمت و جلال او در قلب این است که حرماتش از سوی بنده بزرگ داشته شده و انسان، تسلیم حکم و امرو نهی او شود و این تعظیم و بزرگداشت الهی باعث می شود میان انسان و گناهان فاصله انداخته شود.
آنانی که جرات انجام گناهان را دارند در واقع قدر خداوند را به جای نیاورده اند و برای جزای گناهان همین کافی است که باعث ضعیف شدن بزرگداشت خداوند در قلب می شوند. و خداوند ما را آگاه نموده که او بر قلب کسانی که در انجام گناه پافشاری می کنند لایه هایی قرار می دهد و بر آن مهر می کوبد و آنان را همانطور که فراموشش نموده اند فرامش می کند و آنان را کوچک و بی ارزش می سازد و همانگونه که حق او را ضایع کرده اند آنان را ضایع می کند… برای همین است که خداوند متعال در آیۀ سجودِ مخلوقات برای خداوند چنین می گوید:
{ وَمَن یُهِنِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّکْرِمٍ } [حج: ۱۸ ]
(و الله هر که را کوچک سازد او هیچ گرامی دارنده ای نخواهد داشت)
زیرا به اندازۀ خوف خداوند در قلبت هیبت تو در قلب بندگان قرار خواهد گرفت و به همان اندازه که خداوند را بزرگ بداری بندگان نیز تو را بزرگ خواهند داشت و به اندازۀ محبتی که نسبت به الله داشته باشی مردم نیز تو را دوست خواهند داشت و بلا بوسیلۀ توبه و استغفار و تسلیم شدن در برابر امر خداوند دفع می گردد:
{ وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِیعاً أَیُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ } [نور: ۳۱]
(و همگی تان ای مومنان بسوی الله برگردید تا آنکه رستگار شوید)
خداوند من و شما را به واسطۀ قرآن بزرگ برکت دهد و به وسیلۀ آیات آن سود رساند… این سخن خویش را گفته و برای خود و شما از خداوند بزرگ آمرزش می خواهم.
خطبۀ دوم:
حمد از آن الله است… حمد از آن اوست که نیکی ها با نام او آغاز شده و با حمد او پایان می یابند… وحمد از آن اوست که بسیار باگذشت و کریم و بزرگوار است…
و گواهی می دهم که معبودی به حق نیست جز الله که واحد و بی شریک است و گواهی می دهم که محمد بنده و پیامبر او و بهترینِ خلق او و برگزیدۀ او از میان امت هاست… درود و سلام و برکات خداوند بر او و بر اهل بیت و یاران و تابعین و کسانی باد که راه آنان را در پی گیرند…
اما بعد… ای مسلمانان برای روزه ای که گرفتید شاد باشید و شکر پروردگارتان را به جای آورید و و بشارت دهید. خداوند از من و شما بپذیرد و رمضان را بر ما و شما به بهترین حالت بازگرداند…
سپس بر آن بشارت دهندۀ هدایتگر و آن چراغ روشنگر بنده و پیامبر خدا محمد صلی الله علیه وآله وسلم درود فرستید…. خداوندا بر بنده و رسولت محمد و بر اهل بیت پاکش و بر صحابه و تابعین و همۀ آنانی که تا قیامت به نیکی از آنان پیروی نمایند درود و سلام فرست…
بار الها اسلام و مسلمانان را عزت ده، بارالها اسلام و مسلمانان را عزت ده و شرک و مشرکان را خوار بگردان و بندگان مومنت را یاری ده و این سرزمین و دیگر سرزمین های مسلمان را در امن و امن بدار…
بارالها ما را در سرزمین هایمان ایمن بدار، بارالها ما را در سرزمین هایمان ایمن بدار، و مسئولان ما را اصلاح گردان. خدایا مسئولان ما را بسوی هدایت خویش موفق گردان و عمل آنان را در مسیر رضایت خود قرار داده و آنان را رحمتی بر بندگان مومنت بگردان.
خدایا همۀ آنان را که برای ما و برای دین ما و رهبران ما ارادۀ بد دارند به خود مشغول ساز و نیرنگشان را به خودشان بازگردان…
{ رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّابُ } [ آل عمران: ۸]
(پروردگارا قلب های ما را پس از آنکه هدایتمان نمودی دستخوش انحراف مگردان و ما را از سوی خود رحمتی عطا کن که تو بسیار بخشایشگری)
خداوندا ای گردانندۀ قلب ها قلب ما را بر دین خود ثابت گردان… خداوندا ای گردانندۀ قلب ها، قلب ما را بر دینت ثابت گردان.
بارالها گرانی و وبا و ربا و زنا و زلزله و سختی ها و فتنه های ظاهر و پنهان را از سرزمین ما و دیگر سرزمین های مسلمان دور گردان… ای زندۀ پایدار، ای دارای جلال و بزرگواری…
خداوندا اوضاع مسلمانان را اصلاح گردان… بارالها اوضاع مسلمانان را اصلاح گردان… خداوندا اوضاع مسلمانان را در فلسطین و در هر جای دیگر اصلاح گردان ای پروردگار جهانیان! خداوندا آنان را بر کتاب و سنت جمع گردان و بر دشمنانشان و دشمنانت پیروز گردان….
خداوندا دینت را و کتابت را و سنت پیامبرت را و بندگان مومنت را یاری ده.
خداوندا مسجدالاقصی را از چنگال غاصبان و تجاوز تجاوزگران حفظ گردان و آن را تا روز قیامت سربلند و عزیز بگردان.
خداوندا غصۀ غصه داران مسلمان را از برطرف ساز و سختی سختی دیدگان را آسان گردان و بند اسیران را بگشا و قرض قرض داران را ادا فرما و با رحمتت بیماران ما و مسلمانان را شفا ده
{ رَبَّنَا آتِنَا فِی الدُّنْیَا حَسَنَةً وَفِی الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ } [بقره: ۲۰۱]
(پروردگارا ما را در دنیا و آخرت نیکی عطا کن و از عذاب آتش دور بدار)
خداوندا رمضان را سالهای سال برای ما تکرار کن.. بارالها ما از تو رضایتت و بهشت را می خواهیم و از خشمت و آتش جهنم به تو پناه می بریم…
خداوندا گناهان ما را بیامرز و عیب های ما را بپوشان و کارهای ما را آسان گردان و ما را به آن خواسته هایی که باعث رضایت توست برسان…
خداوندا عاقبت ما را به خیر ختم بگردان… خداوندا روزۀ ما و قیام ما و کارهای نیک ما را بپذیر. خداوندا ما را از هر خواستۀ نیکی که در این ماه بزرگ نمودیم بهره مند ساز…
پروردگارا بر محمد درود فرست و از ما بپذیر که تو بسیار شنوا و دانایی و از ما توبه پذیر که تو بسیار توبه پذیر و مهربانی. پاک و منزه است پروردگارت، پروردگار عزت از آنچه به دروغ به او نسبت می دهند و سلام بر پیامبران و الحمدلله رب العالمین.
___________________
با تشکر از شبکۀ جهانی نور
موضوع: خطبههای حرمین
نظر بدهید
در حال بارگزاری ...|
|
