امنیت و اهمیت آن در زندگی مردم
خطیب: دکتر صالح آل طالب
مسجد الحرام: جمعه ۲۷ شوال ۱۴۳۰ هجری قمری برابر با ۲۴ مهرماه ۱۳۸۸
خطبۀ اول:
ستایش از آن الله است، ستایش از آن خداوندی است که وصفش بزرگ است و آزمایشش زیباست و عطایش کامل. ستایش برای الله است، او را حمد گفته و از او یاری جسته و از وی آمرزش میخواهیم، و از بدیهای خود و اعمال ناشایستمان به او پناه میبریم. خداوند هر که را هدایت کند او گمراهگری نخواهد داشت و هر که را گمراه سازد وی هدایتگری نخواهد یافت و گواهی میدهم که معبودی به حق نیست جز الله که تنهاست و بیشریک است… اوست که گناهان را میآمرزد و عیبها را میپوشاند و اوست که نعمتهای آشکار و پنهانش را بر ما فروفرستاده است…
و گواهی میدهم که محمد، بنده و پیامبر او و خلیل و برگزیدۀ اوست که رسالت را به درستی ابلاغ نموده و امانت را ادا کرده و برای امت خیرخواهی نموده و در راه خداوند آنگونه که شایسته است جهاد نمود تا آنکه به دیدار پروردگار شتافت…. درود و سلام بسیار خداوند بر او و بر اهل بیت و یارانش باد.
اما بعد ای بندگان خداوند، تقوای وی را پیشه سازید، تقوای او را پیشه ساخته و او را مراقب خود بدانید و امرش را اجرا نموده و معصیتش را نکنید که هر که تقوای الله را پیشه سازد او نیز وی را حفظ مینماید و او را از هر هم و غمی محفوظ میدارد. هر که به عاقبت کارها نگاه کند نجات مییابد و هر که از هوا و هوسش اطاعت کند گمراه میشود:
{… وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَیْرِ هُدًى مِّنَ اللَّهِ …} [قصص: ۵۰]
(… چه کسی گمراهتر از آن کسی است که بىراهنمایى الله از هوسش پیروى کند…)
اما بعد… ای مسلمانان… از جمله اندرزهای با ارزشی که در مشکاة نبوت آمده است این سخن رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم است که میفرمایند: «هر کدام از شما که شب را سپری نماید در حالی که در میان خانوادهاش در امان است و خود در سلامت به سر میبرد و قوت روزش را نیز دارد، به مانند این است که همۀ دنیا برایش جمع شده است» [به روایت امام ترمذی و ابن ماجه با سند حسن]
در این حدیث رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم اصول به دست آوردن دنیا را سه چیز دانسته است: امنیت در وطن، سلامتی در بدن و روزی کافی؛ بر این اساس از دست دادن امنیت به مانند از دست رفتن یک سوم زندگی است و یک سوم، بسیار است.
و از آنجایی که امنیت و آرامش، یک سوم زندگی است خداوند بر قریشیان چنین منت نهاده و میفرماید:
{ فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَیْتِ (۳) الَّذِی أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ } [قریش: ۳-۴]
(پس باید که پروردگار این خانه را عبادت کنند (۳) آنکه اینان را در گرسنگی غذا داد و از ترس در امان داشت)
ای مسلمانان: امنیت و آرامش و استقرار، نیازی ضروری از نیازهای انسانی است؛ در سایۀ امنیت است که زندگی گوارا شده و علم و دانش منتشر میشود و مردم به عبادت پروردگار و منافع دنیایی خود مشغول میشوند، و برای همین است که دعای ابراهیم خلیل علیه السلام چنین بود که خداوند در کتابش آورده است:
{… رَبِّ اجْعَلْ هَـَذَا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ…} [بقره: ۱۲۶]
(… پروردگارا این سرزمین را امن بدار و اهل آن را از ثمرات روزی ده…)
ببینید چگونه ابراهیم خلیل امنیت را بر طلب روزی مقدم داشته است؟ این برای این است که زندگی بدون امنیت گوارا نخواهد بود…
خداوند متعال نیز در مواضع مختلفی با نعمت امنیت بر بندگان خود منت نهاده است. چنانکه میفرماید:
{ وَاذْکُرُواْ إِذْ أَنتُمْ قَلِیلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِی الأَرْضِ تَخَافُونَ أَن یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآوَاکُمْ وَأَیَّدَکُم بِنَصْرِهِ وَرَزَقَکُم مِّنَ الطَّیِّبَاتِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ } [انفال: ۲۶]
(و به یاد آورید هنگامى را که شما در زمین گروهى اندک و مستضعف بودید مى ترسیدید مردم شما را بربایند پس [الله] به شما پناه داد و شما را به یارى خود نیرومند گردانید و از چیزهاى پاک به شما روزى داد باشد که سپاسگزارى کنید)
قتامة بن دُعامه سدوسی ـ رحمه الله ـ در تفسیر این آیه میگوید:
«این قبیله از عرب ذلیلترین مردم و دارای سختترین زندگی و گرسنهترین آنها و لختترین آنان و گمراهترینشان بودند. هر که از آنان زندگی میکرد در شقاوت میزیست و هر که میمرد به آتش درمیافتاد…
به خداوند سوگند کسی از اهل زمین نمیشناسیم که در آن روزگاز دارای جایگاهی بدتر از آنان باشد… تا آنکه خداوند اسلام را آورد و [آنان را به وسیلۀ اسلام] در زمین قدرت داد و روزیشان را وسیع گرداند و آنان را پادشاهانی بر مردم گردانید…
خداوند به وسیلۀ اسلام آنچه را دیدید به شما عطا کرد؛ پس او را بر نعمتهایش شکر گویید که خداوندِ شما نعمتدهندهای است که شکر را دوست دارد و اهل شکر نعمتهایی بیشتر از سوی خداوند به دست خواهند آورد» پایان سخن ابن دُعامۀ سدوسی رحمه الله.
ای مسلمانان: این نعمت همچنان از سوی خداوند ادامه داشت و کم نشد جز هنگامی که مردم از دین خود کم کردند و تغییر کردند. روزیها تنگ نگردید و نگرانیها و فتنهها اتفاق نیفتاد و مسلمانان مستضعف نگردیدند مگر هنگامی که شرک و گناهان در برخی از سرزمینهای مسلمان راه یافت…
جزیرة العرب نیز از این جریان دور نبود. این سرزمین نیز تا گذشتهای نه چندان دور مکانی بود برای راهزنی و دزدی و قتل و ترس، تا آنکه خداوند با دعوت توحید و پیروی از سنت سرور پیامبران ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ بر آن منت نهاد تا دوباره سرزمینی گردد امن و آرام که رزق و روزی از هر مکان، بسوی آن سرازیر میگردد و گنجهای زمین بروی آن باز گردید و خیرات و برکات، همهگیر شده تا آنکه از نظر دین و دنیا قلب مردمان را به خود جلب کرد و همۀ اینها نبود مگر به خاطر برکت توحید و اتباع سنت و طاعت خدا و رسولش و امر به معروف و نهی از منکر…
ای مومنان! بین خداوند و هیچ کس نسب و خویشاوندی نیست و به اندازهای که ایمان و تقوا وجود داشته باشد به همان اندازه نعمت و خیرات وجود خواهد داشت… آری با ایمان و تقوا است که برکات آسمان و زمین گشوده میشود و با این دو است که امنیت و رفاه محقق میشود و راست میگوید خداوند آنجا که میفرماید:
{ وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَکَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ…} [اعراف: ۹۶]
(و اگر مردم شهرها ایمان آورده و به تقوا گراییده بودند قطعا برکاتى از آسمان و زمین برایشان مىگشودیم…)
امنیت با ایمان رابطه دارد. خداوند متعال میفرماید:
{ الَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یَلْبِسُواْ إِیمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَـئِکَ لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ } [انعام: ۸۲]
(کسانى که ایمان آورده و ایمان خود را به شرک نیالودهاند آنانند که امنیت از آنشان است و ایشان راهیافتگانند)
اما اگر بندگان تغییر کردند و خوبی را با بدی تبدیل نمودند سنت خداوندی نیز با کسی شوخی ندارد:
{…ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً قَرْیَةً کَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَداً مِّن کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللّهِ فَأَذَاقَهَا اللّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُواْ یَصْنَعُونَ } [نحل: ۱۱۲]
(… الله شهرى را مثل زده است که در امن و امان بود [و] روزیش از هر سو فراوان مىرسید پس [ساکنانش] نعمتهاى الله را ناسپاسى کردند و الله هم به سزاى آنچه انجام مىدادند طعم گرسنگى و هراس را به [مردم] آن چشانید)
ما ـ الحمدلله ـ همچنان با دین خود و با فضل خداوندی در خیر فراوانی هستیم اما هشدارهای خداوندی پند و یادآوری است برای کسانی که قلب دارند یا با حضور قلب گوش سپارند:
{ وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ وَلَئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ } [ابراهیم: ۷]
(و آن هنگام که پروردگارتان اعلام نمود اگر شکر گذارید شما را افزون میدهم و اگر کفر ورزیدید قطعا عذاب من سخت خواهد بود)
زیرا حفظ نعمتها و اجتناب از مصیبتها ممکن نیست مگر با طاعت خدا و رسولش و هر که از این اصل تخلف کند سنت خداوندی بر وی جاری میشود و آنچه امروز بر مسلمانان میگرد هشداری است الهی تا مردم پروردگارشان را فراموش نکنند و تا آنکه رفتگان بازگردند و غافلان هشیار شوند و گناهکاران استغفار نمایند.
معاصی و گناهان سبب اصلی ترس و نگرانی و اضطرابات و فتنهها و بیماریها و بلاها هستند. خداوند متعال در هشدار از مخالفت با پیامبر ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ چنین میفرماید:
{ فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِیبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ یُصِیبَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ } [نور: ۶۳]
(پس کسانى که از فرمان او تمرد مىکنند بترسند که مبادا بلایى بدیشان رسد یا به عذابى دردناک گرفتار شوند)
خداوند در این آیۀ کریمه مسلمانان را به طاعت خود و طاعت رسولش دستور میدهد و میفرماید:
{ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ } [انفال: ۲۰]
(اى کسانى که ایمان آوردهاید الله و رسول او را فرمان برید و از او روى برنتابید در حالى که [سخنان او را] مىشنوید)
پس از این آیه است که خداوند متعال فرموده است:
{ وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِیبَنَّ الَّذِینَ ظَلَمُواْ مِنکُمْ خَآصَّةً…} [انفال: ۲۵]
(و از فتنهای بترسید که تنها به ستمکاران شما نمیرسد)
ابن عباس رضی الله عنه در تفسیر این آیه میگوید: «خداوند مونان را دستور میدهد که منکر را در میان خود نپذیرند و بدان اقرار نکنند تا آنکه عذاب آنان را فرا نگیرد و پس از آن خداوند با یادآوری ترس و وحشتی که در آن قرار داشتند و سپس امنیتی که خداوند به آنها ارزانی داشت بر آنها منت میگذارد با اشاره به این که مخالفت دستور خدا و رسولش علامتی است بر نزدیکی فتنه و ترس و بیامنی:
{ وَاذْکُرُواْ إِذْ أَنتُمْ قَلِیلٌ مُّسْتَضْعَفُونَ فِی الأَرْضِ تَخَافُونَ أَن یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآوَاکُمْ وَأَیَّدَکُم بِنَصْرِهِ …} [انفال: ۲۶]
(به یاد آورید هنگامى را که شما در زمین گروهى اندک و مستضعف بودید مى ترسیدید مردم شما را بربایند پس [الله] به شما پناه داد و شما را به یارى خود نیرومند گردانید…)
ای مسلمانان: طاعت خدا و رسولش راهی است برای پایداری و نجات از بحرانها:
{وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُواْ مَا یُوعَظُونَ بِهِ لَکَانَ خَیْراً لَّهُمْ وَأَشَدَّ تَثْبِیتا (۶۶) وَإِذاً لَّآتَیْنَاهُم مِّن لَّدُنَّـا أَجْراً عَظِیماً (۶۷) وَلَهَدَیْنَاهُمْ صِرَاطاً مُّسْتَقِیما} [نساء: ۶۶-۶۷]
(و اگر آنان آنچه را بدان پند داده مىشوند به کار مىبستند قطعا برایشان بهتر و در ثبات قدم ایشان مؤثرتر بود (۶۶) و در آن صورت [ما هم] از نزد خویش یقینا پاداشى بزرگ به آنان مىدادیم (۶۷) و قطعا آنان را به راه راستی هدایت میکردیم)
امت اسلامی به شدت نیازمند این است که خود را مورد بازخواست قرار داده و به پروردگارش بازگردد و منکرات را ترک گفته و در نیکی و تقوا تعاون و همکاری نماید؛ مخصوصا در این شرایط ناپایدار کنونی که دشمنان بر مسلمانان و سرزمینهایشان مسلط شدهاند.
شایستۀ چنین بحرانهایی گریز بسوی خداوند و توبۀ نصوح و دعوت به بازگشت به خداوند و پناه بردن به او و امر به معروف و نهی از منکر و ساکت نمودن دعوتگران رذیلت و دشمنان اصلاح است.
اما غفلت و ادامه دادن اشتباهات و گوش نسپردن به دعوتگران اصلاح و پافشاری بر مخالفت دستوران خداوند، همۀ اینها جلب کنندۀ مصیبتها و از بین برندۀ نعمتهاست و اگر گناهان علنا انجام شود و به نمایش درآید و کسی بر آن انکار ننماید مصائب و بلاها بزرگ و افزون خواهد گردید.
در صحیحین از حدیث ابوهریرة رضی الله عنه چنین روایت است که رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: «همۀ امت من در خوبیاند و مورد عفو قرار خواهند گرفت جز مجاهران» (و مجاهران کسانیاند که پس از انجام گناه، خود، مردم را از انجام آن مطلع میکنند و به آن افتخار میکنند)
بر ما لازم است که بر سنت پافشاری کنیم حتی اگر مردم آن را ترک گویند و آن را گرامی و باارزش بدانیم حتی اگر آن را بیارزش بدانند و از آن دفاع کرده و برای اذیتی که در راه آن متحمل میشویم صبر پیشه نماییم که این همان راه پیامبران و صدیقان و شهدا و صالحان است و این راه امنیت در دنیا و آخرت است…
و زمانی که فتنهها زیاد میشوند، تمسک و پایبندی به سنت نیز لازمتر و ضروریتر میشود.
أعوذ بالله من الشیطان الرجیم
{ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ } [انفال: ۲۴]
(اى کسانى که ایمان آوردهاید چون الله و پیامبر شما را به چیزى فرا خواندند که به شما حیات مىبخشد آنان را اجابت کنید و بدانید که الله میان آدمى و دلش حایل مىگردد و هم در نزد او محشور خواهید شد)
خداوند متعال من و شما را با قرآن بزرگ مورد برکت قرار دهد و ما را با سنت سید المرسلین سود رساند… این سخنم را گفته و برای خود و شما از خداوند متعال آمرزش میخواهم.
خطبۀ دوم:
ستایش مخصوص خداوند است که با نعمتش حمد میشود و بزرگواری، با رحمت او حاصل میشود:
{ وهُوَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْحَمْدُ فِی الْأُولَى وَالْآخِرَةِ وَلَهُ الْحُکْمُ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ } [قصص: ۷۰]
(و اوست آن الله که جز او معبودى به حق نیست. در این [سراى] نخستین و در آخرت ستایش از آن اوست و حکم از آن اوست و به سوى او بازگردانیده مىشوید)
و گواهی میدهم که معبودی به حق نیست جز الله که واحد است و شریکی ندارد و گواهی میدهم که محمد بنده و پیامبر اوست، درود و سلام و برکات خداوند بر او و بر اهل بیت و یارانش و بر تابعین و آنانی باد که تا قیامت به نیکی از آنان پیروی نمایند.
اما بعد… ای بندۀ خداوند، نفس خود را پیش از آنکه مورد محاسبه قرار گیرد، خود مورد محاسبه قرار ده و به آنکه هلاک شده است ننگر که چگونه هلاک شد، بلکه به آنکه نجات یافته نگاه کن که چگونه نجات یافته است و طناب آرزوها و فریب را طولانی مساز که عمر کوتاه است و اجل محدود، و صحنۀ عرضه شدن بر خداوند بس سخت است، جز برای آنکه خداوند آسانش گرداند:
{ وَیَسْتَعْجِلُونَکَ بِالْعَذَابِ وَلَن یُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَإِنَّ یَوْماً عِندَ رَبِّکَ کَأَلْفِ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ } [حج: ۴۷]
(از تو با شتاب تقاضاى عذاب مىکنند با آنکه هرگز الله وعدهاش را خلاف نمى کند و در حقیقت یک روز نزد پروردگارت مانند هزار سال است از آنچه مىشمرید)
در غذا و نوشیدنیات اندیشه کن و نگاه کن که چه میبینی و چه میشنوی و چه میگویی و چه پنهان میکنی و چه را آشکار میکنی؟ اگر امروز چیزی از تو پنهان شد در روز محشر پرده کنار خواهد رفت و اعضای بدن به سخن خواهند آمد… هشدار از سوی پروردگار آمد پس هر که پند گرفت برای خود پند گرفته است و راست گفت خداوند آنجا که میفرماید:
{ لِیُنذِرَ مَن کَانَ حَیّاً وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکَافِرِینَ } [یس: ۷۰]
(تا هشدار دهد هرکه را زنده است و تا سخن [پروردگار] در مورد کافران محقق گردد)
و آنکه از گناه توبه نماید به مانند کسی است که گناه نکرده است و خداوند عفو میکند و از گناه میگذرد.
ای مسلمانان… باز به موضوع امنیت بازمیگردیم… اگر امنیت منتی است از سوی خداوند و استقرار رحمت و نعمتی است از سوی او، و رزق و روزی تابع این دو است و منفعت مردم در آن است، جرم و جنایت کسی که در این دو اخلال وارد نماید و در میان مسلمانان سلاح به دست گیرد و در پی شر و بدی برای مردم بیگناه باشد تا چه اندازه بزرگ خواهد بود؟!
پیامبر ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ بر کسی که به شوخی تازیانۀ برادرش را پنهان کرد انکار نمود، تا آنکه صاحب تازیانه دچار نگرانی و غم و ناراحتی نشود. این کجا و آنان که با امنیت مردم بازی میکنند کجا؟ آنان که سلاح بر دوش گرفتهاند و جان درو میکنند؟
اکنون راه صحیح آشکار شده و حق و حقیقت نمایان گردیده است… برای هر صاحب بصیرتی واضح شده است و دور و نزدیک دانستهاند که آنچه در سرزمینهای مسلمان از قتل و کشتار و تخریب و مورد هدف قرار دادن مسئولان امنیتی رخ میدهد، هیچ ربطی به اسلام و جهاد ندارد و کسانی که درون سرزمینهای اسلامی فساد میکنند تعدادی فریبخورده نیستند… بلکه اینان قاتلانی هستند در کمین و جانیانی هستند که به عمد جنایت میکنند و طرحهایی تخریبی را اجرا میکنند که هیچ پروژۀ اصلاحی و هدفی طبیعی در آن نیست بلکه کشتن است به هدف کشتن و تخریبی است برای آشوب و هرج و مرج و برای سست نمودن امنیت در سرزمین مسلمانان که در پی آن جهتهایی مغرض و سازمانهای امنیتی دشمن قرار دارند.
از روی خیرخواهی لازم است که قضیه را روشن نموده و بیش از پیش در برابر این روش تخریبی ایستادگی نمود. چنانکه این از روی فریب و ستم است که اسلام یا مسلمانان مسئولیت این روش را بر عهده گیرند در حالی که اساسا خود آنها هدف این اندیشۀ باطل هستند و آنانند که در آتش آن سوخته و بیشترین زیان را از آن دیدهاند:
{ رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَیْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنکَ رَحْمَةً إِنَّکَ أَنتَ الْوَهَّابُ } [آل عمران: ۸]
(پروردگارا پس از آنکه ما را هدایت کردى دلهایمان را دستخوش انحراف مگردان و از جانب خود رحمتى بر ما ارزانى دار که تو خود بخشایشگرى)
و در پایان درود و سلام بفرستید بر آن رحمت هدایتگر و آن نعمت خداوندی، پیامبر خداوند محمد بن عبدالله… خداوندا درود و سلام و برکت ارزانی دار بر بنده و پیامبرت محمد و بر اهل بیت پاکش و بر صحابۀ نیکوکارش و بر همسران گرامیاش، مادران مومنان، و بر آنانی که تا قیامت به نیکی از ایشان پیروی نمایند.
خداوندا اسلام و مسلمانان را عزت ده و شرک و مشرکان را خوار بگردان و دشمنان دین را نابود ساز و این سرزمین و دیگر سرزمینهای مسلمان را در امن و امان بدار… خداوندا امینت و استقرار را در سرزمین ما و دیگر سرزمینهای مسلمان منتشر ساز. خداوندا فتنههای آشکار و پنهان را از ما دور ساز. خداوندا آنان را که به یاری دین میشتابند یاری ده و طاغیان و ملحدان و مفسدان را خوار و ذلیل بگردان. خداوندا هر که را برای ما ارادۀ سوء دارد به خود مشغول ساز و نیرنگش را به خود او بازگردان ای پروردگار جهانیان.
خداوندا مستضعفان مسلمان را در هر جای دنیا یاری ده. خداوندا مجاهدان در راهت را در فلسطین و در هر مکان دیگر یاری ده. خداوندا مجاهدان مرابط را در بیت المقدس یاری ده. خداوندا تو ولی و یاور و کمک آنان باش… خداوندا دشمنان دین را نابود ساز که آنان توان ناتوان ساختن تو را ندارند.
خداوندا مسئولان مسلمان را به آنچه باعث رضایت و خشنودی توست موفق بگردان و آنان را بسوی نیکی و تقوا رهنمون شو.
پروردگارا ما ار در دنیا و آخرت نیکی عطا کن و ما را از آتش دوزخ دور بدار. پروردگارا ما به خود ستم نمودیم و اگر تو ما را مورد مغفرت و رحمت قرار ندهی بدون شک از زیانکاران خواهیم بود. خداوندا ما را با گناهانمان و با آنچه نادانان ما میکنند مورد مواخذه قرار مده.
خداوندا غم و غصۀ غمگینان مسلمان را از بین ببر و سختی ِ سختی دیدگان را برطرف نما و اسیران را از بند، رهای ده و وام ِ وامداران را ادا نما و با رحمت خود بیماران ما و بیماران مسلمان را شفا ده.
خداوندا ما از تو رضایتت را و بهشتت را خواهانیم و از خشم تو و آتش جهنم به تو پناه میبریم. خداوندا ای گردانندۀ قلبها، قلب ما را بر دینت استوار ساز، خداوندا ای گردانندۀ قلبها، قلب ما را بر دینت استوار ساز، خداوندا ای گردانندۀ قلبها، قلب ما را بر دینت استوار ساز.
خداوندا! گرانی و وبا و زنا و زلزلهها و سختیها و فتنههای بد آشکار و پنهان را از ما و سرزمین ما و همۀ سرزمینهای مسلمان دور ساز ای پروردگار جهانیان.
خداوندا تویی آن خداوندی که معبودی جز تو نیست… تو بینیازی و ما فقیریم؛ باران را بر ما بباران و ما را از مایوسان مگردان. خداوندا ما از تو آمرزشت را میخواهیم که تو بسیار آمرزندهای… پس آسمان را بر ما بباران. خداوندا ما را باران عطا نما، خداوندا ما را بارانی خوش و سودمند و پی در پی و فراگیر و بیزیان عطا نما که سرزمینها را زنده گرداند و بندگان را سیراب نماید… خداوند باران رحمتت را تمنا داریم و نه باران عذاب و ویرانی و سیل.
پروردگارا از ما بپذیر که تو شنوا و دانایی و از ما توبه پذیر که تو بسیار توبهپذیر و مهربانی… پاک و بیعیب است پروردگار تو، پروردگار عزت و بزرگی از آنچه به باطل وصفش میکنند و سلام بر پیامبران و الحمدلله رب العالمین.
___________________
با تشکر از شبکۀ جهانی نور
موضوع: خطبههای حرمین
نظر بدهید
در حال بارگزاری ...|
|
