چرا رمضان را از دست میدهیم؟
شیخ ابراهیم الدویش / ترجمه: ابوعمر انصاری
دیروزچشمان صالحین از فراق رمضان اشک ریخت و امروز با اشک شوق به استقبال رمضان رفته ایم از خداوند عزوجل درخواست می کنیم که ما را از اهل رمضان و از آنهایی که خداوند با روزه و قیام بر آنها منت نهاده قرار دهد و به ما توفیق نیکی، صلاح و رستگاری در این ماه را عطا بفرماید.
- رمضان به خاطر دیدار روی نورانی ات در قلبم همهمه ای برپاست..
و در دهانم طعمی از این باغ سرسبز حس می کنم..
گفتند که تو می آیی، پس چهره ام از این بشارت شاد و روشن شد
اینهمه شوق، اینهمه عشق، و با این حال بازهم کسانی هستند که دراین ماه زیان می بینند و فضیلت و اجر این ماه را از دست می
و چه بسا شخص خاسر لذت روزه و قیام دهند پناه برخدا…را نچشیده باشد و از رمضان بجز گرسنگی و تشنگی چیز دیگری نداند
چه محرومیتی بالاتر از این.. خدایا از این خسران به تو پناه می بریم.
اکنون، چرا ما از رمضانمان ضرر می بینیم ؟؟ سوالی که نیاز به جواب دارد. آیا خداوند نمی فرماید (فَلَوْلا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لَکُنْتُمْ مِنَ الْخَاسِرِینَ) اگر فضل و رحمت خداوند نبود شما از جمله زیاندیدگان می شدید.
ولی من تو را یادآوری می کنم و بیم می دهم از اموری که شاید سبب زیاندیدن در رمضان می شود بدون اینکه خودت بدانی پس بترس از اینکه در رمضان زیانکار شوی .
و خداوند می داند که من به جز اصلاح چیز دیگری نمی خواهم و شاید این مطالب اولین خشت برای کسانی باشد که این موضوع را می خوانند تا اینکه نفس خویش را در این ماه از نو بنا کنند و بر ما حرام باد که خداوند فضل خویش که همان رسیدن به رمضان است بر ما منت نهد و ما این نعمت را با اسراف و تبذیر در شبهایش کفران کنیم.
و اسباب زیانکاری فراوان است که بعضی از آنها مختص مردان و بعضی مختص زنان می باشد و شاید در بعضی مشترک باشند..
و در اینجا نگاهی داریم بر بعضی از جوایزی که رسول الله صلی الله وعلیه وسلم در ماه رمضان به ما بشارت می دهد { من صام رمضان إیماناً واحتساباً غفر له ما تقدم من ذنبه} { من قام رمضان إیماناً و احتساباً غفر له ما تقدم من ذنبه} { من قام لیلة القدر إیماناً واحتساباً غفر له ما تقدم من ذنبه}،، استغفار ملائکه برای روزه داران تا هنگامی که افطار کنند،، ماه آزادی از جهنم،، رمضان تا رمضان
پس پوشاننده گناهان ما بین آن است.چرا بعضی همه این جوایز را از دست می دهند. و اسباب این زیانکاری در رمضان چیست؟؟
اولا، بیست سبب که زنان را در آن مخاطب قرار می دهم و شاید مردان نیز در بعضی از آنها شریک باشند:
۱٫ غافل شدن از نیت و عدم در نظر گرفتن اجر در حالی که تو غذا و نوشیدنی و دوری از شهوات را فقط به خاطر خدا رها کرده ای ( إلا الصیام فإنه لی وأنا أجزی به)« مگر روزه که برای من است و من اجر آنرا می دهم» چنانچه در حدیث متفق علیه از ابی هریره روایت شده.
۲٫ سهل انگاری در نمازهای پنجگانه و به تاخیر انداختن آن از وقتش و ادای آن با کسالت و سستی.
۳٫ شب نشینی که از بزرگترین اسباب زیانکاری در رمضان می باشد و اکثر زنها به همراه خواهران خویش به سخن گفتن و قیل و قال بیهوده می پردازند حتی چندین ساعت در هنگام سحر در چیزهای بیهوده و غیر مفید.
۴٫ خواب و سستی و کسالت فراوان که اگر شب چند ساعت می خوابید و بعد از نماز صبح در جای نمازش به ذکر خداوند می پرداخت در روز با نشاط و سر حال می شد.
۵٫ هدر دادن اوقات خویش در پخت و پز البته زن به علت تلاش برای مهیا نمودن غذا برای روزه داران ماجور است ولی می تواند زمانی را که در آشپزخانه صرف می کند مختصر کند.
۶٫ گوش دادن به موسیقی در حالی که روزه می باشد و چگونه این شخص از شنیدن قرآن لذت ببرد در حالی که به صدای شیطان گوش فرا می دهد.
۷٫ نگاه کردن به تلوزیون و سریالهای مختلف آن و شب نشینی پای آن.
۸٫ خواندن مجلات و داستانها و روزنامه ها و امثال آن در حالی که سلف آموختن علم را در رمضان رها می کردند و به عبادت مشغول می شدند.
۹٫ به آینده انداختن کارها و این مرض عمر ما را حتی در بهترین ماه و حتی در شب قدر ضایع نموده پس چرا تسلیم این وسوسه می شوی. مثلا زن می خواهد قرآن بخواند ولی بعد از نماز صبح به خاطر شب نشینی خسته است و بعد از ظهر ولی خواب آلوده است و بعد از عصر ولی در آشپزخانه مشغول است و شاید درشب، ولی با دوستان و جلساتی که حتما باید برود…
۱۰٫ رفتن به بازار که دراین کار فتنه ای بزرگ نهفته است و حسناتی را که زن در رمضان جمع نموده برباد می دهد.
۱۱٫ آرایش و معطر نمودن خویش در بیرون از خانه ، وپوشیدن لباسهای نازک و بد حجاب
۱۲٫ تلفن،، بعضی از زنان زمان زیادی را پای تلفن در سخنهای بیهوده تلف می کنند.
۱۳٫ غیبت و قیل وقال،، زبانت را نگه دار و روزه ات را فاسد نکن و آیا کسی که گوشت دیگران را می خورد روزه است؟
۱۴٫ اهمال در انجام وظایفش به بهانه خستگی.
۱۵٫ اهمال در تربیت فرزندان زیرا در هنگام شب به شب نشینی می پردازد و در روز خواب و ضایع نمودن نماز.
۱۶٫ اخلاق ناپسند در بعضی از زنان. که زود خشمگین می شوند و دشنام می دهند و روزه شان را تباه و اجر آنرا برباد می دهند.
۱۷٫ طمعکاری و بخل و عدم انفاق در رمضان در حالی که دادن صدقه در رمضان فضیلتهایی دارد از جمله شرف زمان و یاری روزه داران بر عباداتشان ،، جمع بین روزه و صدقه بهشت را واجب می گرداند.
۱۸٫ نماز تراویح. تعجب نکن از اینکه نماز تراویح سبب زیانکاری در رمضان شود و به صورت خلاصه:
* خروج بعضی از زنها در حالت آرایش کرده.
* خروج آنها در حالی که از عطر استفاده کرده اند.
* تنها به مسجد آمدن به همراه نامحرم.
* به دنبال آوردن طفل شیرخوار و بچه هایی که با صدای خود نماز را بر هم می زنند.
* نشستن در بین رکعتها و سخن گفتن در امور دنیوی تا زمانی که رکوع امام نزدیک شود و در این هنگام بلند می شوند و نماز می خوانند
* عدم کامل نمودن و راست نمودن صفوف زنان
* اختلاط مردان و زنان در هنگام خروج بندند.از نماز
۱۹٫ حیض و نفاس. و شکی نیست که زن به خاطر آن اجر داده می شود پس از ذکر خداوند و صدقه و خدمت به روزه داران غافل مباش.
۲۰٫ خودپسندی که خود را بهتر و زیباتر از دیگران بداند.
اما اسبابی که مخصوص مردان می باشد:
۱٫ عدم ادای نماز با جماعت و کوتاهی در آن. { چه بسا روزه داری که نصیبش از روزه فقط گرسنگی و تشنگی می باشد }.
۲٫ ورزش، اگر ناچاری پس یک یا دو ساعت و بقیه اوقاتت را برای مسابقه در تلاوت و حفظ قرآن تنظیم کن.
۳٫ گردشها، جلسات و وابستگی هایی که متاسفانه سبب زیانکاری در رمضان می شود.
۴٫ ولگردی در خیابانها ، بازارها و آزار مردم و نشستن در راه.
۵٫ بحث و جدل چه در بازار یا پشت تلفن.
۶٫ همنشینی با همنشینان بد و افراد سست همت.
۷٫ استعمال دخانیات که از جمله محرماتی است که بعضی از مردم به آن عادت کرده اند.
۸٫ حرام خوری ، ازجمله ربا ،خیانت و دزدی.
۹٫ دروغ، نیرنگ و کلاه برداری و قسم دروغ.
۱۰٫ مشغول و غرق شدن در تجارت و بدست آوردن مال تا حدی که سبب کوتاهی در انجام واجبات می شود.
۱۱٫ اهمال در انجام کارها ، دیر رفتن سر کار و بیرون آمدن قبل از موعد.
۱۲٫ آسانگیری در انجام بعضی از گناهان و تکرار آن از جمله تراشیدن ریش.
۱۳٫ آفات زبان مانند دشنام، غیبت، بد دهانی و دروغ {ما یلفظ من قول إلا لدیه رقیب عتید}.
۱۴٫ بی خیالی و عدم جدیت که از زیاد خندیدن، شوخی و مسخره می توان به آن پی برد.
۱۵٫ ظلم، چه بسا که اعمال صالح تو در رمضان به اندازه ظلمت از تو کاسته شود.
۱۶٫ کوتاهی در نوافل { صدقات- قرائت قرآن- عمره- مسواک- سنت ضحی- قیام اللیل و تراویح – و افطاری دادن به روزه دار}
۱۷٫ غفلت از غنیمتی آسان {الذکر- الدعاء- الاستغفار} که بسیاری از مسلمانان از آن محروم شده اند.
۱۸٫ کوتاهی در حق والدین ،همسر و فرزندان و عدم ادای حقوق آنها از مهمترین عواملی است که شخص را در رمضان زیانکار می
۱۹٫ جهل یا خود سازد.را به نادانی زدن در مورد فضائل و عظمت ماه مبارک رمضان.
۲۰٫ غفلت از مرگ و فراموش کردن آن.
اینها قسمتی از اسبابی می باشند که سبب زیان دیدن در ماه رمضان می شود و شاید سوال کنید که راه چاره چیست؟ خواهم گفت که به هر کدام از اسبابی که ذکر شد نگاه کن و تلاش کن که از انجام آن دوری کنی و اگر می خواهیم اندازه خسارت خویش را در رمضان بدانیم باید که به این سوالات به صراحت پاسخ دهیم…
* آیا قرآن را زیاد تلاوت می کنی و آیا حداقل یک بار قرآن را ختم کرده ای؟
* آیا بر ادای نمازها در وقتشان با آرامش و خشوع و با جماعت مسلمانان حریص هستی؟
* آیا بر سنتهای قبلیه و بعدیه مداومت می ورزی؟
* آیا در هنگام فراهم نمودن غذا برای خانواده ات نیت و امید اجر و ثواب را از خدا داری؟
* آیا صدقه داده ای و برای کسی غذا فراهم نموده ای؟ اگر بله، پس به چه اندازه؟ و آیا به نحو زیبا آنرا ادا نموده ای ؟
* آیا بر انجام نماز تراویح با آداب آن حریص هستی؟ و آیا نماز تراویح را درمسجد می خوانی یا در منزل؟
* در رمضان چند ساعت می خوابی؟
* به چند سخنرانی مفید در رمضان گوش داده ای؟
* چند ساعت شب نشینی کرده ای و به خاطر چه چیزی؟
* دقایقی را که در تسبیح و ذکر سپری نموده ای چقدر می باشد؟
* آیا در مکان خلوت و در تاریکی شب ایستاده و با تضرع دستها را برای دعا بالا برده ایم؟
* آیا در حلقات تعلیم علم و دعوت به سوی خداوند شرکت نموده ای؟
با خودت رو راست باش،، تا هنگامی که سالم و زنده هستی قبل از اینکه پشیمان شوی و پشیمانی دیگر سودی نداشته باشد.
این چهل سبب که موجب زیان دیدن در رمضان می شود را جمع آوری نمودم شاید که یادآوری برای غافلان ، یاری گری برای ذاکران و تعلیمی برای جاهلان باشد و از این اسباب برحذر باش تا از جمله رستگاران در رمضان باشی. خداوند ما و شما را از جمله رستگاران در رمضان بگرداند و از زیانکاری حفظ بنماید.
خلاصه ای از نوار سخنرانی لماذا نخسر رمضان ؟ از شیخ ابراهیم الدویش.
أبو ربی

