فضیلت و جایگاه مسجد الاقصی
خطیب: دکتر صالح آل طالب
مسجد الحرام: جمعه ۳ ربیع الثانی ۱۴۳۱ برابر با ۲۸ اسفند ۱۳۸۸
خطبهی اول:
ستایش از آن الله است، ستایش از آن اوست که از سرزمینها حرمین شریفین و بیت المقدس را برگزید. حمد و سپاس مخصوص اوست که هیچ ستایشگری توان ستایش وی را ندارد و او را برای نعمتهای بی شمارش شکر میگویم…
و گواهی میدهم که معبودی به حق نیست جز الله که تنهاست و شریکی ندارد و گواهی میدهم که محمد، بنده و پیامبر اوست… درود و سلام و برکات خداوند بر او و بر اهل بیت و یارانش و تابعین و همهی کسانی که به نیکی تا قیامت از آنان پیروی کنند.
اما بعد… تقوای الله را پیشه سازید و او را حاضر و ناظر بر اعمال خود بدانید و از امر او پیروی کنید و معصیت وی نکنید و بدانید که خیرات و خوبیها روی نمیآورند مگر با طاعت خداوند و اوضاع و احوال مردم به وخامت نمیرود مگر با گناهان و معاصی و چه بسا که بنده با انجام گناهان از روزی محروم میشود:
{ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلاً سَدِیداً (۷۰) یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَالَکُمْ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ وَمَن یُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزاً عَظِیماً } [احزاب: ۷۰-۷۱]
(ای کسانی که ایمان آوردهاید تقوای الله را پیشه سازید و سخنی استوار گویید (۷۰) تا آنکه کارهای شما را برایتان اصلاح کند و گناهانتان را بیامرزد و هر که از الله و رسولش اطاعت کند بی شک پیروزی بزرگی به دست آورده است)
ای بندگان خداوند: خداوند متعال از میان بندگانش برخی را دوست داشته و از میان آنان پیامبرانی را برگزیده و از میان سرزمینها و مکانها نیز جاهایی را برگزیده است.
و این داستان سرزمینی است که خداوند آن را مقدس گردانده و گرامی داشته است… آن مسجد الاقصی است و “قدس” مقدس او و میراث آخرین امت است که در قلب هر مسلمانی جای دارد… خداوند متعال آن را در قرآن کریم مقدس دانسته و با نام سرزمین مقدس و مسجد الاقصی نام برده است و آن را به همراه سرزمینهای دور و بر آن مبارک گردانده است…
خداوند متعال به میوههای آن قسم یاد کرده و فرموده است: {قسم به انجیر و زیتون} [تین: ۱] که این اشارهای است به مسجد الاقصی و سپس به {طور سینین} قسم یاد کرده است که جایی است که در آن با موسی سخن گفته است و سپس به {این سرزمین امین} قسم یاد کرده است که محل بعثت محمد، آخرین پیامبران و امت وی است.
بزرگترین رکن پس از شهادتین که نماز است در آغاز به سوی بیت المقدس ادا گردید و رسول خدا ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ سیزده سال تمام در مکه آن را به سوی این سرزمین ادا نمود و پس از هجرت به مدینه نیز ۱۷ ماه به سوی بیت المقدس نماز خواند تا آنکه قرآن نازل گردید و دستور به روی نمودن به سوی مسجد الحرام داد که ارتباطی ازلی با این سرزمین دارد…
خداوند متعال میفرماید:
{ سُبْحَانَ الَّذِی أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِی بَارَکْنَا حَوْلَهُ …} [اسراء: ۱]
(پاک و بیعیب است آنکه بندهاش را شبانه از مسجد الحرام به سوی مسجد الاقصی که دور و بر آن را مبارک گرداندیم، برد…)
و در حدیث از ابوذر ـ رضی الله عنه ـ روایت است که گفت: گفتم ای رسول خدا ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ کدام مسجد اولین بار در زمین قرار داده شد؟ فرمود: “مسجد الحرام” گفتم سپس کدام؟ فرمود: “مسجد الاقصی”، گفتم: میان بنای آنها چقدر فاصله بود؟ فرمود: “چهل سال”. [متفق علیه]
و از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که رسول خدا ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ فرمودند: “بار سفر بسته نمیشود مگر به سه مسجد: مسجد الحرام، و مسجد الاقصی و این مسجد من” [به روایت بخاری و مسلم]
ابن تیمیه ـ رحمه الله ـ میگوید: “خلقت و امر پروردگار از مکهی مکرمه آغاز گردید و خداوند بیت المقدس و دور و بر آن را محل حشر بندگان قرار داد؛ پس بندگان همه به سوی بیت المقدس رفته و از آنجا محشور میگردند؛ و برای همین است که در حدیث آمده که “آن سرزمین حشر و نشر است”… و آن، خانهای است که ملتها آن را گرامی داشته و پیامبران نیز آن را مکرم داشتهاند و کتابهای چهارگانه در آن خوانده شده است: زبور و تورات و انجیل و قرآن”.
ای بندگان خداوند: همهی محوطهای که دور آن دیوار کشیده شده است “مسجد الاقصی” نامیده میشود و شامل همهی ساختمانها و آثاری است که در آن قرار دارد. مسجدی که در کنار آن قرار دارد (مسجد قبلهای) و به مسجد الاقصی مشهور است و مسجد قبة الصخره [که دارای گنبد طلایی است] و همهی این محوطه که مسجد الاقصی نام دارد زیارتگاه پیامبران و محل اسرای آخرین آنها محمد ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ بوده است.
به قطع ثابت شده است که میان بنای بیت الحرام و مسجد الاقصی چهل سال فاصله بوده است در حالی که مشخص است میان ابراهیم ـ علیه السلام ـ که کعبه را بنا نهاد و سلیمان ـ علیه السلام ـ نزدیک به هزار سال فاصله است که به قطع ثابت میکند مسجد الاقصی صدها سال پیش از سلیمان بنا شده است و در واقع او شرف بنای مجدد آن را داشت چنانکه پیامبران و اولیای خداوند با مساجد خداوند میکنند و همانطور که عمر بن خطاب و خلفای پس از وی انجام دادند.
واضح است که دین پیامبران یکی است و گرچه شریعتشان در تفاصیل با هم تفاوت دارد اما همهشان به توحید و به یگانگی خداوند در عبادت و اطاعت شریعت و احکام وی دعوت دادهاند.
این احکام در یک امت تا امت دیگر و از یک پیامبر تا پیامبری دیگر متفاوت است و برای این است که هر پیامبر با کلمه و رسالت خویش زمین خداوند را به ارث میبرد. این دو پیامبر یعنی ابراهیم و لوط که پیش از یعقوب و اسحاق و سلیمان هستند که خداوند دربارهی آنها میفرماید:
{ وَنَجَّیْنَاهُ وَلُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِی بَارَکْنَا فِیهَا لِلْعَالَمِینَ } [انبیاء: ۷۱]
(و او و لوط را [براى رفتن] به سوى آن سرزمینى که براى جهانیان در آن برکت نهاده بودیم نجات دادیم)
حسن بصری میگوید: “آن سرمین، سرزمین شام است”…
قتاده میگوید: “آن دو در سرزمین عراق بودند و سپس به شام آمدند…”
به مانند این سخن را ابن جریر و ابن تیمیه و ابن کثیر گفتهاند. ابن کثیر میگوید: “خداوند ابراهیم را به سلامت نگه داشت و به واسطهی آن بر قومش منت نهاد و وی را به سوی سرزمین شام، آن سرزمین مقدس هجرت داد”.
و اینچنین سرزمین فلسطین و به ویژه مسجد الاقصی پیش از آنکه یعقوب و اسحاق دیده به جهان گشایند ماوای مومنان گردید. سپس پس از گذشت صدها سال خداوند متعال بنی اسرائیل را از ستم فرعون مصر نجات داد و موسی ـ علیه السلام ـ آنها را به صحرای سینا برد و به آنان دستور داد تا وارد سرزمین مقدس شوند اما آنان ابا ورزیدند و گفتند:
{تو و پروردگارت بروید و بجنگید. ما اینجا نشستهایم} [مائده: ۲۴]
و تنها جز دو تن از آنان کس دیگری دستور موسی را اجابت نکرد و به این سبب خداوند متعال آنان را چهل سال در زمین سرگردان کرد که در این چهل سال موسی وفات یافت و نسلی دیگر از آنان روی کار آمدند که بیشتر از پدرانشان با خدای خود صادق بودند و توانستند به سرزمین مقدس وارد شوند…
و خداوند بر آنان چنین نوشت که اگر در زمین فساد پیشه کنند و تجاوزگری نمایند از آن بیرون رانده خواهند شد… و همانی شد که خداوند اراده نموده بود و تحاوز و کفران به اندازهای از آنان سر زد که در پایان از آن سرزمین بیرون رانده شدند و تنها پس از سه قرن بار دیگر به سرگردانی افتادند…
بعد از آن خداوند متعال این سرزمین را برای پیروان عیسی به ارث رساند زیرا زمین، ملک خداوند است و به هر که بخواهد ارزانی میدارد پس همانطور که آن سرزمین در اختیار مومنان پیش از بنی اسرائیل قرار داشت به مومنان پس از آنها رسید:
{ وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ } [انبیاء: ۱۰۵]
(در حقیقت در زبور پس از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث خواهند برد)
تا آنکه خداوند سرور انس و جن و خاتم پیامبران، محمد بن عبدالله هاشمی قریشی ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ را مبعوث گرداند و فتح بیت المقدس یکی از بشارتهای او برای امتش بود و به ارث رسیدن این سرزمین مقدس برای این امت همان سنت همیشگی خداوندی در همهی قرنها و از زمان ابراهیم ـ علیه السلام ـ است…
امامت پیامبر ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ برای پیامبران دیگر در شب اسراء در مسجد الاقصی در واقع اعلام شدن اسلام بود به عنوان آخرین پیام خداوند به سوی بشریت که به دست محمد ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ به کمال رسید و آخرین شکلی که بیت المقدس به خود گرفت شکل و رنگ اسلام است و اینچنین بود که بیت المقدس به این امت منسوب گردید.
به سال پانزدهم هجری این مژدهی نبوی محقق گردید و مسلمانان وارد بیت المقدس شدند. مقامات مذهبی بیت المقدس گفتند کلیدهای بیت المقدس را تنها به شخص خلیفه، عمر بن خطاب رضی الله عنه تسلیم خواهند کرد چون وصف او را در کتب خود یافتهاند.
عمر بن خطاب رضی الله عنه از مدینهی منوره به سوی بیت المقدس سفر کرد و کلیدهای بیت المقدس را تحویل گرفت که داستان زیبای آن با خطی از نور نگاشته میشود… وی از روی کوهی که به نام کوه مْکَبّر معروف گردید تکبیر گفت و مسلمانان نیز در پی او تکبیر گفتند…
او در حالی به بیت المقدس رسید که غلامش و شتری قرمز رنگ به همراه وی بودند و در لحظهی رسدن به بیت المقدس غلامش سوار بر شتر بود و خود افسار شتر را در دست داشت. در هنگام رسدن به بیت المقدس از آنجایی که در زیر پای آنها گل آلود بود کفشهایش را به دست گرفت و با دست دیگرش افسار شتر را گرفت…
ابوعبیده بن جراح رضی الله عنه به استقبال وی آمد و به او گفت: “تو اشتباه بزرگی در برابر مردم این سرزمین انجام دادی” (یعنی شایسته نبود که خلیفهی مسلمانان با این وضعیت به بیت المقدس بیاید) اما عمر دستش را بر سینهی ابوعبیده گزارد و او را به کنار زد و گفت: “اگر کس دیگری جز تو این را میگفت عجیب نبود ای ابوعبیده! شما ذلیلترین مردم بودید و خداوند شما را با اسلام عزت بخشید… پس هر گاه در غیر آن عزت بجوییم خداوند ما را خوار و ذلیل خواهد کرد”.
این است راهی که به فلسطین میرسد… عمر بن خطاب روزی با عزت اسلامی به آن وارد شد و در آن نماز گزارد و در جلو مسجد که سمت قبله است نماز گزارد و دربارهی سنگ مقدس سوال کرد. آن سنگ در زیر زبالهها مدفون بود پس خود با عبای خویش آن را پاک کرد…
کتابهای تاریخ نوشتههاند که در پی فتح اسلامی در بیت المقدس هیچ صومعه و کلیسا و معبد و یا خانهای ویران نگردید بلکه عبادتگاههای مردم به حال خود رها شد و برای اهالی آن سرزمین اماننامه نگاشته شد…
مسلمانان تا دوران ما بر اساس این روش رفتار کردهاند و تاریخ شاهد است که مسیحیان و یهودیان در دوران حکومت مسلمانان بهترین وضعیت را در این سرزمین داشتهاند و با آزادی کامل به انجام عبادات خود مشغول بودند و در هیچ دوران دیگری چنین موقعیتی را نداشتهاند زیرا در اسلام هیچ برتری و فضیلتی وجود ندارد مگر بر اساس تقوا و هیچکس نمیتواند ادعا کند که از نژاد بهتری است و دیگران را ناچیز شمارد و یا به آنان ستم روا دارد، حتی اگر به دین او نباشند.
رسول خدا ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ میفرماید: “اگر اهل شام به فساد رفتند دیگر هیچ خیری در شما نیست” و میفرماید: “همچنان گروهی از امت من آشکارا بر حق خواهند ماند و مخالفشان نمیتوانند به آنان زیانی برسانند”. گفته شد: آنها کجایند ای رسول خدا؟ فرمود: “در بیت المقدس.. یا در اطراف بیت المقدس” [به روایت طبرانی]
ای بندگان خداوند: فلسطین تنها یک تکه زمین نیست که زمانی در دست مسلمانان بود و ممکن است روزی دیگر در اختیار آنان نباشد… فلسطین مهد پیامبران است… و در حجاز خاتم آنان مبعوث گردید… فلسطین سرزمین شریعتها و رسالتهاست و در جزیرة العرب آخرین این شریعتها نازل گردید:
{ وأنزَلْنَا إِلَیْکَ الْکِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِّمَا بَیْنَ یَدَیْهِ مِنَ الْکِتَابِ وَمُهَیْمِناً عَلَیْهِ …} [مائده: ۴۸]
(و ما این کتاب را به حق به سوى تو فرو فرستادیم در حالى که تصدیق کنندهی کتابهاى پیشین و حاکم بر آنهاست…)
مسلمانان وارثان حقیقی همهی شریعتهای آسمانی پیشین هستند و آنها به هر پیامبری اولی و نزدیکترند:
{ آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَمَلآئِکَتِهِ وَکُتُبِهِ وَرُسُلِه لاَ نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ } [بقره: ۲۸۵]
(پیامبر بدانچه از جانب پروردگارش بر او نازل شده است ایمان آورده است، و مؤمنان همگى به الله و فرشتگان و کتابها و پیامبرانش ایمان آوردهاند (و گفتند:) میان هیچ یک از فرستادگانش فرق نمىگذاریم…)
هنگامی که پیامبر ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ به مدینه هجرت کرد و دید که یهودیان روز عاشورا را روزه میگیرند و میگویند: این روزی است که خداوند در آن موسی و قومش را از فرعون و قومش نجات داد، فرمود: “ما از شما به موسی مستحقتریم” و دستور به روزهی آن داد.
فلسطین ـ از نظر تاریخی و سرزمینی و مقدسات آن ـ ارث مسلمانان است. ارثی که پذیرش آن واجب است و رعایت آن لازم… این میراثی اختیاری نیست که در آن تردید کرد و یا دچار حیرت شد. برای همین است که مسلمانان خونهای بسیاری در طول تاریخ برای این سرزمین فدا کردهاند و جنگهای بسیاری برای حمایت آز آن متحمل شدهاند…
این سخن در دورهای به زبان میآید که بسیاری از پیشروان تمدن معاصر به این نتیجه رسیدهاند که بشر با پیشرفتی که کرده است و با پیماننامهها و بین المللی حقوق بشر و سازمانهای آن به جایی رسیده که برای رفاه وی کافی است و چیزی باقی نمانده جز صلحی که همهی این زمین را در بر گیرد تا آنکه این دستاورهای بشری به ثمر رسیده و بشر به خوشبختی دست یابد…
اما چه کسی از صلح بدش میآید و یا آن را نمیخواهد؟ اصلا چه کسی در گذشته از همزیستی میان یهودیان و مسیحیان و مسلمانان در سرزمین شام و فلسطین جلوگیری کرده است؟ آنان عبادات خود را با آزادی انجام میدادند و کلیساها و معابدشان باقی مانده و با مسلمانان همنشینی داشته و به یکدیگر سود رسانده و حتی با هم ازدواج میکردند…
کیست که صلح را دوست نداشته باشد و آن را نخواهد؟ اما اینکه سرزمینی غصب شود و خانوادهها از آن بیرون رانده شوند و یک ملت به اجبار تبعید شود و به مقدسات آنان توهین شده و تاریخ آنان مورد تحریف قرار گیرد و به آنان ستم شود… همهی اینها چیزی نیست جز بازی کردن با بشکهی باروتی که معلوم نیست کی منفجر خواهد شد.
تعجب از اینجاست که حامیان خقوق بشر خود حمایت کنندگان کسانی هستند که انسانیت را زیر پا گذاشتهاند و کسانی که به نام احترام مقدسات سخن میگویند دست به توجیه کار کسانی میزنند که قداست مسجد الاقصی و آثار آن را زیر پا گذاشتهاند و علمداران عدالت و مساوات خود حامیان اصلی غاصبان و متجاوزان و دزدان تاریخند…
آنچه امروز از سوی صهیونیستها در جریان است در واقع آغازگر جنگ فرهنگی و تمدنی و دینی وسیعی است که جهان را در خطر بزرگی قرار خواهد داد که جز خداوند کسی عمق آن را نمیداند.
بر مخلصان این امت و زمامداران خردمند جهان لازم است که جلو این تجاوز که علیه زمین و انسان و میراث فرهنگی و دینی و اسلامی رخ میدهد را بگیرند.
{وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن یُذْکَرَ فِیهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِی خَرَابِهَا أُوْلَـئِکَ مَا کَانَ لَهُمْ أَن یَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِینَ لهُمْ فِی الدُّنْیَا خِزْیٌ وَلَهُمْ فِی الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ} [بقره: ۱۱۴]
(و کیست ستمگرتر از آن کس که نگذارد در مساجد الله نام وى برده شود و در ویرانى آنها بکوشد آنان حق ندارند جز ترسان به آن [مسجدها] وارد شوند در این دنیا ایشان را خوارى و در آخرت عذابى بزرگ است)
خطبهی دوم:
حمد و سپاس برای الله است که پروردگار جهانیان است و رحمن است و رحیم و مالک روز جزاست. و گواهی میدهم که معبودی به حق نیست جز الله که واحد است و شریکی ندارد و پادشاه بر حق است و گواهی میدهم که محمد، بنده و پیامبر اوست. درود و سلام وبرکات الله بر وی و بر اهل بیت و یارانش و تابعین و کسانی باد که تا قیامت به نیکی از آنان پیروی نمایند.
ای مسلمانان. در دورهی کشمکش و نبرد، آنچه بسیار لازم و ضروری است بیداری، هشیاری و وحدت و کار و تلاش جدی و همیاری و ترک اختلاف است…
برای امت مسلمان لایق نیست که در اختلافات جانبی و مسائل اقلیمی و خودخواهانه دست و پا بزنند… باید مصلحتهای بزرگ امت بر هر مصلحت دیگری ترجیح داده شده و به ندای حق و عدالت و تلاش و خرد ورزی گوش سپرده شود تا آنکه اختلافات به کنار نهاده شده و امت در برابر بحرانها یکپارچه گردد:
{ وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِیعاً وَلاَ تَفَرَّقُواْ…} [آل عمران: ۱۰۳]
(و همگی به ریسمان الله چنگ زنید و پراکنده نشوید…)
برای اهل علم و فرهنگ و اندیشه لازم است که به آنچه در بقای امت و بقای فرهنگ آن لازم و ضروری است اهمیت دهند…
راه قدس از ترویج نابسامانی و سست نمودن اساس امت و یا تخریب و بمبگذاری و تجاوز به مصلحت امت، عبور نمیکند…
تا وقتی که از قافلهی پیشرفت عقب هستیم به موفقیت دست نخواهیم یافت و با تفرقه پیروز نخواهیم شد:
{ وَقُلِ اعْمَلُواْ فَسَیَرَى اللّهُ عَمَلَکُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ …} [توبه: ۱۰۵]
(و بگو عمل کنید که الله و پیامبرش و مومنان کار شما را خواهند دید…)
و بدانید که جدیث، موفقیت در پی دارد و کار و تلاش نیز به تولید منجر خواهد شد و هر کس آن چه را کشته است درو خواهد کرد.
و در پایان درود و سلام فرستید بر بهترین انسانها رسول خدا، محمد بن عبدالله…
خداوندا درود فرست بر محمد و بر آل محمد همانگونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم درود فرستادی و برکت ارزانی دار بر محمد و آل محمد همانگونه که بر ابراهیم و آل ابراهیم ارزانی داشتی که در جهانیان تو ستوده شده و با عظمتی.
خداوندا از امامان هدایتگر، و خلفای راشد، ابوبکر و عمر و عثمان و علی، و از دیگر صحابهی پیامبرت و از کسانی که راه آنان را در پیش گیرند راضی و خشود باش ای پروردگار جهانیان.
خداوندا اسلام و مسلمانان را عزت ده و شرک و مشرکان را خوار گردان و دشمان دین را نابود ساز و این سرزمین و دیگر سرزمینهای مسلمان را در امن و امان بدار.
خداوندا ما را در سرزمینهایمان ایمن بدار و مسئولان و والیان امر ما را صالح گردان.
خداوندا گرانی و بیماریها و ربا و زنا و زلزلهها و سختیها و بلاها و فتنههای ظاهر و آشکار را از ما دور گردان.
خداوندا سرزمین ما را حفظ نما و مرزها ما را ایمن بدار و مرزداران ما را پیروز گردان…
خداوندا امور مسلمانان را در هر مکان اصلاح نما و آنان را بر حق و هدایت متحد ساز و جان آنان را حفظ کن و آنان را در سرزمینهایشان ایمن بدار و زندگیشان را آسان گردان و دشمنان را نابود ساز.
خداوندا مستضعفان مسلمان را در هر مکان یاری ده خداوندا آنان را در فلسطین یاری ده. خداوندا مرزدران ما را در اطراف بیت المقدس یاری ده. خداوندا آنان را بر حق جمع بگردان.
خداوندا دینت را و کتابت را و سنت پیامبرت و بندگان مومنت را یاری ده.
خداوندا ای آنکه لشکریانش شکست نمیخورند و وعدهاش خلاف نمیشود… صهیونیستها در طغیان و سرکشی زیاده روی نمودند… خداوندا دستی از حق بر آنان مسلط گردان که شوکت آنان را خرد کرده و نابودشان سازد… خداوندا بلایت را بر آنان نازل ساز…
خداوندا هیچی بیرقی از آنان برافراشته مساز و هیچ آرزوی آنان را محقق مگردان و آنان را عبرتی برای آیندگان قرار ده… خداوندا آنان را شکست ده و زمین را زیر پای آنان به لرزه در آر و ما را بر آنان پیروز ساز.
خداوندا ما را در دنیا و آخرت نیکی عطا کن و از آتش دوزخ دور بدار.
خداوندا گناهان ما را بیامرز و عیبهای ما را بپوشان و ما را به آنچه مورد رضای توست برسان. خداوندا ما و پدر و مادر ما را مورد مغفرت خود قرار ده که تو شنوندهی دعایی.
ای بندگان خداوند: {همانا الله به عدل و احسان و بخشش به خویشاوندان امر میکند و از فحشا و منکر و تجاوز باز میدارد، او شما را نصیحت میکند تا آنکه پند گیرید (۹۰) و چون با الله پیمان بستید به پیمان خود وفادار بمانید و قسم را پس از استوار نمودن آن مشکنید در حالی که الله را ضامن خود قرار دادهاید. همانا الله به آنچه میکنید آگاه است}
___________________
با تشکر از شبکۀ جهانی نور
موضوع: 
ریزموضوع: نظر بدهید
در حال بارگزاری ...|
|
