هلال رمضان بین حقیقت و خیال!

خواهران، أم جهاد وأم شهيد

با فرو ريخته شدن پايه های متزلزل خلافت عثمانی آخرين پرچمی که با نام اسلام در صحرای وحشتناک جهالت قرن نوزدهم بر افراشته شده بود، اين ميراث بزرگ بين فرزندان ناباب اسلام، يعنی مسلمانانی که با اسلام فرسنگها فاصله داشتند به طور ناعادلانه تقسيم گشت.

دست خون آشام استعمار نيز در اين مسئله دخالت کرده، از هر چند شهرکی کشوری ساخته بر هر سری کلاهی با رنگ وبوی خاصی نهاده شد.

از آنروز هيمنه سياسی با نظام وحکومت الهی قهر کرده خودش را بسوی نظامهای بی نظام غربی سوق داد که نهايتا اين کشورهای بی قانون جهان سوم، پديده آن حرکت پوشيده و پوسيده قديم که نه خدای را پيششان ارزشی است ونه انسان را، بوجود آمدند.

بار ديگر قرآن بزندان رفت واسلام در زير چکمه های بچه های عاق شده اش در سلولهای تاريک ووحشتناک به جيغ وفرياد در آمد.

امروزه شاهدان عينی اين همه وحشيگری وبی خدايی هستيم که فردا در ميدان محشر شهادت خواهيم داد وبا پرده کشيدن از اينهمه ظلم وستم رسوايی ظالمان وستمگران را شاهد خواهيم شد.

از آنجا که روح دين وخدا پرستی در سينه های اين امت کاشته شده وبا رگ وخونشان آميخته شده بود، هر حکومتی برای جذب مردم ندای اسلام برآورد وقرآن را در کنار داس وچکش ويا صليب وکرواتش ويا ويا… قرار داد.

دين اسلام نيز دينی است شامل که تمامی شئون زندگی فردی وزندگی اجتماعی را برای پيروانش ترسيم نموده، که التزام به آن می بايستی همه جوانب را بپوشاند، احکام شخصی وفردی فقط دور وبر تکه گوشتی که قلب ناميده می شود می چرخد وپس از آن احکام اجتماعی است که اين قلب با خدا را با قلبهای ديگر هم خانواده اش می آميزاند. از جمله اين عبادات همگانی عبادت روزه است که سالی يکماه معده ای که همواره زير رحمت الهی با نظام خاصی نعمتهای پروردگارش را می بلعيد در اين مدت کوتاه کمکی استراحت می کند تا بتواند با ادای فرامين پروردگارش شکری بجا آورد.

در ضمن روح وروان از خالی شده معده استفاده کرده غذای مورد علاقه خود را درمی يابند وباز پس از سفری طولانی در گناه ومعصيت بسوی ريسمان معصوم الهی بازگشته اعتراف می کنند که ما بنده ايم، بنده وبرده پروردگار عالميان فقط.

بنده خدا وفقط بنده او بودن يعنی از عبادت همه دست کشيدن وبسوی او روی آوردن… مخالف إله منشی بسياری از حکومتها است از اينرو آنها همواره سعی می کنند که در اين عبادت الهی نيز دخالت کرده آنرا زير قانونهای اساسی بی اساسشان در آرند.

بهمين جهت از مسئله اختلاف مطالع ـ يعنی اختلاف در طلوع ماه وخورشيد ـ سوء استفاده کرده آنرا بر زبان علمای درباری، خواسته يا ناخواسته، مطرح می کنند تا هميشه نانشان در روغن بماند!

در حقيقت در فقه اسلامی چيزی بنام” اختلاف طلوع وغروب ماه وخورشيد مطرح بوده است وپيامبر اسلام نيز فرموده اند” صوموا لرؤيته وافطروا لرويتـه” يعنی با ديدن هلال رمضان روزه بگيريد وبا ديدن هلال شوال افطار کنيد.

اين تنها راه دريافتن ماه مبارک رمضان بوده وهست. اما همانطور که واضح وروشن است سخن پيامبر گرامی اسلام موجه بهمه امت اسلامی است پس اگر چنانچه چند نفر از اين امت در جايی از کره زمين هلال ماه مبارک رمضان را ديدند روزه بر همه امت واجب می شود، نه اينکه ما طبق نظام امروزی اوامر پيامبر اسلام را تأويل کنيم وبگوئيم که ايشان اهل هر کشوری را جداگانه امر فرموده اند، چرا که:

اولاً: وجود اين کشورها ومرزهای آنها طبق نظام سياسی معينی است که روز بروزتغيير می کند در حالی که نظام اسلام واحکام الهی ثابت است ـ مگر در موارد برخی احکام اجتهادی ـ که اجتهاد نيز در دايره نص ثابت انجام می گيرد.

ثانياً: مناطق مرزی هر کشوری بکشور همسايه نزديکترند تا به پايتخت کشور خود، مثلاً فاصله مناطق جنوبی با کشورهای عربی کمتر است تا فاصله شان با پايـتخت کشور پس بر چه اساسی در ديدن ماه تابع پايتخت خود باشند؟ (شايد دانستن اين نقطه برايت جالب توجه باشد که فاصله بين پاکستان وايران جاده ای است به عرض 4 متر وفاصله بين پاکستان وافغانستان طنابی به قطر 2سانتی متر (!) ومی بينی که در اين سوی طناب وآنسوی اسفالت مردم آدامس نشخوار می کنند در حاليکه همسايه ها وخويشانشان تسبيح بدست با دهان روزه ذکر خدا می گويند، وچند پگاهی بعد در اينسوی طناب مردم عيد را به همديگر تبريک می گويند در حاليکه در آن سو چشمان برادرانشان خيره به آسمان در انتظار شب قدر است! ـ سؤال گريه برانگيز اينست که چرا مسلمانان عقلهايشان را بکار نمی گيرند؟).

از اين قرائن وبسياری جهات ديگر واضح می شود که اختلافاتی که در روزه بعضی از اقوام پيشين بوده سبب آن مسافت طولانی راه ونه بودن وسائل حمل ونقل سريع بوده نه اختلاف مطالع، بدين معنی که مثلاً در شهری ماه ديده شده ومردم شروع بروزه گرفتن نموده اند اما در شهر ديگری که از شهر اول 200کيلو متر فاصله داشته بسبی، از جمله مه آلود بودن هوا، ويا ابری بودن آسمان ويا ويا… ماه ديده نشده وروز بعد با ديدن ماه ويا با کامل شدن30 روز شعبان، رمضانشان شروع شده، بر همين اساس عيد اين دو شهر نيز با اختلاف يک روز بر پا می شود که اين امر اگر چنانچه واقعاً در گذشته اتفاق افتاده، هيچ غوغائی را نمی توانست به پا کند چرا که چاره ای جز قبول آن نبود واين اختلاف ـ در طول مسافت گم می شد، وکسی نمی توانست بر ديگری اعتراض کند.

اما امروزه با پيشرفت علم بشری ـ که اين خود يکی از راههای خداشناسی است وخداوند متعال با تأکيد فراوان می فرمايند که “إنما يخشی الله من عباده العلماء”. (تنها وتنها دانشمندانند که از خداوند می ترسند).

پس دانش راهی است برای دريافتن قدرت الهی وعلم هميشه وهمواره در خدمت تعاليم الهی بوده است. انسان توانسته است که از نظام گردش زمين وخورشيد وماه بطور کلی باخبر شده واز بسياری از ريزه کاريهای آن مطلّع گردد، واگر ما توجه کنيم در خواهيم يافت که همه جهان اسلام ـ کشورهای اسلامی ـ در يک شب با هم مشترکند ـ واختلاف طلوع وغروب بيش از چند ساعت نيست ـ واين بدين معنی است که همه ما در مسيرگردش”يک ماه” قرار می گيريم ـ يعنی همان هلالی که در يمن قبل از چند ساعت ديده شده بعد از چند ساعتی در شهر ما ودر کشور ما می بايستی ديده شود، واگر عواملی طبيعی ويا… مانع ديدن ما شد ديگر بر ما هيچ عذری وبهانه ای نيست ومی بايستی بنابر سخن برادرانمان روزه گيريم چرا که امت اسلامی يک جسد هماهنگ است.

وآيا واقعاً شرم آور نيست که مثلاً در کشورهای چون کشورهای عرب در خليج که هر کشوری از شهرکی بزرگتر نيست يکی امروز وديگری فردا وآن ديگر بعد ازدو روز ديگر رمضانش شروع می شود. واگر امروز روابط سياسيش با کشور فلان هماهنگی می کرد در روزه امسال همسفرش خواهد شد وإلا مخالفت پيشه می گيرد.(هلال سياسی يا هلال شرعی!! بنگر که چرا برخی از سالها روزه ما با عربستان سعودی هماهنگ می شود وسالهای ديگر يک روز به عقب می افتد ؟ در سالهای اتفاق اختلاف مطالع کجا رفته بود؟ – شايد جواب اين سؤال در وزارت خارجه نهفته باشد!).

وآيا شرم آور نيست که در شهرهای بزرگ دنيا چون لندن وپاريس مسلمانان سه روز نماز عيد می گذارند، سعوديها بر طبق عيد سعودی ، ايرانيها بر اساس عيد در ايران، وترکها همگام با عيد ترکيه!.

روزهای سال چون واگنهای يک قطار بهم چسپيده، پيش می روند. اگر ما بطور مثال، يک روز قبل از کشور عربستان روزه بگيريم پس ما يک روز از آنهايی که بر اساس اعتقاد خويش ديرتر روزه گرفته اند جلو خواهيم افتاد، از اينرو احکام حج ما نيز می بايستی يک روز جلو بيفتد وقيام در عرفات ما نيز يک روز جلو می افتد، عيد قربان ما نيز قبل از عيد آنها خواهد بود واگر چنانچه کشوری ديگر بعد از آنها روزه گرفته باشد در همه اين مسائل يک روز با آنها ودو روز با ما اختلاف خواهد داشت. واضحتر اينکه: روزی که حجاج خانه مطهر خداوند متعال در عرفات هستند ونيمی از مسلمانان جهان بنا به سنت پيامبر اکرم صلی الله عليه وسلم روزه دارند ما قربانيهايمان را می بايستی سر ببريم، ودر روز ديگر که حجاج بيت الله الحرام قربانی می دهند وروزه اساسا حرام است برادرهای ديگر ما در جای ديگری از دنيا دهان به روزه عرفه دارند!!!

پس همانگونه که روشن شد اين يک نوع تلاعب وبازی گرفتن احکام است ودر طول تاريخ اسلام چه در زمان پيامبراکرم (صلي الله عليه وسلم) وچه در زمان ياران آنحضرت وبعد از آنها همچنين مسئله ای اصلاً روی نداده ومطرح نبوده است. حال بيا يک لحظه با خود بينديشيم که اين اختلاف ساختگی چه ها می تواند بر پا کند.

1ـ کره زمين امروز چون يک دهکده کوچکی است که همه انسانها می توانند در کوتاهترين وقت وبا ساده ترين روشها با هم رابطه بر قرار کرده بهم برسند. در چنين موقعيتی اختلاف در اولين روز رمضان وعيد چه معنا دارد؟!

2ـ در شهرهای بزرگی که مردم صدها کشور مختلف بنابه احتياجات روز مره وروابط گوناگون دور هم جمع شده اند وهر يکی در احکام تابع فتوای کشور خودش است برقرار کرده چند نماز عيد در چند روز متوالی چه معنا دارد؟!

آيا اينها همه منافی مفهوم عيد واجتماع در نماز و… نيست؟

وآيا با هماهنگی عبادت روزه تعارض ندارد؟

پيشرفت علم ثابت کرده که اين اختلاف هيچ گونه دليلی نداشته وتنها بر أوهام وتنگ نظريها بنا شده است. ودر حقيقت اين يک مسئله علمی ونجومی است نه يک مسئله فقهی که بر فتوای قديم بنا شود.

هر يک از ما اگر قدری با خود بينديشد ومسئله را بدون تعصب وجهت گيری فقط وفقط برای رسيدن بحقيقت بنگرد، در خواهد يافت که اين جنجال جز يک تئاتر بی معنا چيز ديگری نيست ودر خواهد يافت که امام ابوحنيفه رحمه الله وقتی در فتوايشان فرمودند که: “اگر چنانچه يک مسلمان راستگو در هر جايی از زمين ماه را ببيند روزه رمضان بر همه مسلمانان واجب می شود”.

چقدر دور انديش وحکيم بوده است. نمی دانم که چرا ما در اين مورد بخصوص سخن آن حضرت را زير پا نهاده وبه رأی ضعيفتر ومخالف با عقل ومنطق وعلم روی می آوريم؟!