اگر بو داشت کسی نمی‌نشست

عبد الله بن سعيد آل يعن الله / ترجمه: ابوعمر انصاری

انس و برادری ، محبت و صفا، در مجلس دوستان تازه می شود. فرقی نمی کند در تفریح و گردش باشد یا در مجالسی که برای کار گرفته می شود ، یا هر مجلس دیگری که برای جمع شدن و برادری ..

اما هدف از طرح این موضوع ، دشنام و سخنان زشتی است که بدون توجه به آداب کلام و پایه و ارزشهایی که جایگاه انسان را در بین اطرافیانش می سازد ، بر زبان رانده می شود. آنجا که سخنان قبیح و نامربوط از روی شوخی و خنده روان شده و توجهی به حدیث رسول الله صلی الله و علیه و سلم نمی شود که می فرماید: ( سباب المسلم فسوق) رواه البخاري ومسلم . دشنام دادن به مسلمان فسق است .

و در حدیث صحیح می فرماید: ( إياكم والفحش فإن الله لا يحب الفحش ولا التفحش ) رواه مسلم. از ناسزا بپرهیزید که الله ناسزا و ناسزا گویی را دوست ندارد و در حدیث دیگری که در جامع ترمذی روایت شده می فرماید: ( ليس المؤمن بالطعان ولا اللعان ولا الفاحش ولا البذيء ) شخص مومن طعنه جو و لعنت کننده و ناسزا گو و بد دهان نیستو می فرماید: (وإن العبد ليتكلم بالكلمة من سخط الله لا يلقي لها بالاً يهوي بها في جهنم ) و همانا بنده سخنی را به زبان می آورد که مورد خشم الله است و در حالی که برای آن اهمیتی قایل نیست بوسیله همین سخن در جهنم فرو می رود

و آنچه که در این مجالس به چشم می خورد فراموشی حقوق برادری به حساب خودمانی شدن است. کرامت شخص در پشت مزاح خدشه دار می شود و به همین منوال از مجلسی به مجلس دیگر ادامه می یابد تا اینکه معنی برادری گم شده و نشانه های کرامت پاک و حیاء خدشه دار و ادب بی حرمت و دوستان متفرق و دشمنی حاصل می شود.

اگر کلمات فحش و ناسزا رایحه داشتند کسی در این مجالس به خاطر تعفن بعضی از کلمات که احساسات را برافروخته ، دشمنی را زنده و نفس را پست و خوار می کند ، نمی نشست.

رسول الله صلی الله و علیه و سلم می فرماید: ( وهل يكب الناس على مناخرهم في النار إلا حصائدُ ألسنتهم ) و آیا چیزی به جز حاصل زبان سبب انداخته شدن مردم در آتش، می شود؟ از الله عافیت می طلبیم

از الله سبحانه و تعالی می خواهم که توفیق خیر نصیب ما بگرداند و ما را از جمله کسانی که زبانشان را از فحش و سخن زشت حفظ می کنند قرار دهد که براستی او بر اجابت لایق است و صلی الله و سلم علی نبینا محمد و علی آله و صحبه و سلم تسلیما کثیرا…